«Αν και ΑΕΚ οφείλω να παραδεχτώ το μέγεθος του ανδρός». Και το γράφω χωρίς δεύτερη σκέψη.
- Γιατί σε μια εποχή που το ελληνικό ποδόσφαιρο και γενικά ο αθλητισμός έχουν μάθει να ζουν μέσα στην τοξικότητα, υπάρχουν στιγμές που κάποιοι υπενθυμίζουν τι σημαίνει πραγματικός ηγέτης. Και ο Βαγγέλης Μαρινάκης το έκανε ξανά.
Με αφορμή τις άσχημες εικόνες που είδαμε τις τελευταίες ημέρες και την τοξικότητα από τρολς… οφείλω να μεταφέρω αυτά που σκέφτομαι. Μια λέξη έχω στο νου μου όταν ακούν το όνομα του εφοπλιστή. Την λέξη σεβασμός.
- Σεβασμό σε έναν άνθρωπο που πήρε έναν ήδη μεγάλο σύλλογο – με πολλές τρύπες από τις προηγούμενες διοικήσεις – και τον εκτόξευσε. Πρωταθλήματα, ευρωπαϊκές διακρίσεις στο ποδόσφαιρο, αλλά και ένας Ερασιτέχνης-δυναστεία με 158 τίτλους και παγκόσμια αναγνώριση. Και το κυριότερο. Χιλιάδες θέσεις εργασίας.
Και εκεί είναι η ουσία. Ο Μαρινάκης δεν διαχώρισε ποτέ τα τμήματα. Δεν είδε ποτέ το ποδόσφαιρο ξεκομμένο από το μπάσκετ, το βόλεϊ, την υδατοσφαίριση ή τα υπόλοιπα τμήματα του συλλόγου. Γι’ αυτό και βρέθηκε δύο συνεχόμενες ημέρες στο ΟΑΚΑ για να στηρίξει τον μπασκετικό Ολυμπιακό στην προσπάθεια για την κορυφή της Ευρώπης.
- Αυτό λέγεται ενότητα. Και αυτό ακριβώς συμβολίζει η εικόνα του Μπαρτζώκα να σηκώνει την ευρωπαϊκή κούπα δίπλα στην επετειακή φανέλα του ποδοσφαιρικού Ολυμπιακού. Ένα club, μια ιδέα, μια οικογένεια. Και αυτό είναι το μοτο του Μαρινακη. Ενα δόγμα ζωής που έχει περάσει και στα παιδιά του.
Γιατί τελικά οι μεγάλες ομάδες χτίζονται από μεγάλες προσωπικότητες. Και είτε τον αγαπάς είτε όχι, ο Βαγγέλης Μαρινάκης έχει καταφέρει να αφήσει το αποτύπωμά του σε ολόκληρο τον ελληνικό αθλητισμό.
