Είναι να απορεί κανείς με τα αντανακλαστικά του Μεγάρου Μαξίμου στην υπόθεση του Μακάριου Λαζαρίδη. Σε άλλες εποχές, μια τέτοια δημόσια εμφάνιση θα είχε τελειώσει καριέρες μέσα σε λίγες ώρες.
- Σήμερα; Σιωπή. Και ανοχή.
Ο υφυπουργός βγήκε χθές – ενώ δεν είχε χωνέψει ούτε ο ίδιος το κατσίκι που έφαγε – να υπερασπιστεί τον εαυτό του και κατάφερε το αδιανόητο. Να επιβαρύνει ακόμη περισσότερο τη θέση του και να εκθέσει συνολικά την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Με δηλώσεις που προκάλεσαν θυμηδία – και όχι μόνο – προσπάθησε να πείσει ότι όλα είναι νόμιμα και… παρεξηγημένα.
- Όμως τα στοιχεία λένε άλλα.
Ο ίδιος είχε δηλώσει πως είναι απόφοιτος δημόσιου πανεπιστημίου. Κάτι που δεν ισχύει. Η πραγματικότητα δείχνει σπουδές σε Κέντρο Ελευθέρων Σπουδών, χωρίς καμία αναγνώριση ισοτιμίας από τον ΔΟΑΤΑΠ. Κι όμως, με αυτό το «χαρτί» βρέθηκε το 2007 σε θέση Ειδικού Επιστήμονα στο Υπουργείο Παιδείας, επί Μαριέττα Γιαννάκου. Μια θέση που – θεωρητικά – απαιτεί συγκεκριμένα προσόντα. Όχι γενικές βεβαιώσεις. Βεβαίως η αείμνηστη Υπουργός δεν είχε καμία ευθύνη γι΄αυτό αλλά οι επιτροπές του Υπουργείου που υποτίθεται έλεγξαν τον φάκελο του Μακάριου… που τον βλέπω σύντομα “μακαριστό”. Πολιτικά πάντα.
- Ακόμη πιο περίεργο;
Το ίδιο το έγγραφο φέρει ημερομηνία Κυριακής. 7 Ιουνίου 1992. Μια λεπτομέρεια που ενισχύει τα ερωτήματα αντί να τα απαντά. Και ενώ όλα αυτά είναι στο τραπέζι, το Μαξίμου επιλέγει να μην αντιδρά. Να αφήνει τον Λαζαρίδη να εκτίθεται και μαζί του να συμπαρασύρει την κυβέρνηση.
- Γιατί;
Το πολιτικό πρόβλημα είναι πλέον σαφές. Δεν είναι μόνο τι έκανε ή τι είπε ο υφυπουργός. Είναι ότι κανείς δεν παρεμβαίνει. Και σε μια περίοδο που η κυβέρνηση ανοίγει ξανά το μέτωπο των υποκλοπών, το τελευταίο που χρειάζεται είναι μια υπόθεση «πέτσινων» πτυχίων να κυριαρχεί. Η κάλπη έχει μνήμη. Και τέτοιες ιστορίες γράφουν… αρνητικά.
Όσο για το “Μ” και το “Ν” που είπε ο ίδιος χθές; Απο ένα Μ και ένα Ν γεννιέται… η καταστρέφεται μια πολιτική καριέρα. Και όποιος κατάλαβε… κατάλαβε…
