Κάτι δεν πάει καλά στο βασίλειο των συμβουλευτικών συμβάσεων. Και αυτό δεν το λένε μόνο ψίθυροι στους διαδρόμους υπουργείων, αλλά αρχίζει να αποτυπώνεται και σε φακέλους που φτάνουν μέχρι την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Το μοτίβο επαναλαμβάνεται: διαγωνισμοί που βαφτίζονται «ανοιχτοί», αλλά στην πράξη μοιάζουν ραμμένοι και κομμένοι για λίγους.
Οι τεχνικές προδιαγραφές γράφονται με τέτοια ακρίβεια που περιορίζουν δραστικά τον ανταγωνισμό, δημιουργώντας την αίσθηση πως ο ανάδοχος είναι γνωστός πριν καν προκηρυχθεί το έργο.
- Πηγές με γνώση των διαδικασιών επιμένουν πως σε αρκετές περιπτώσεις οι όροι δεν αφήνουν περιθώρια για ουσιαστική συμμετοχή άλλων εταιρειών. Και όταν εμφανίζονται «ανταγωνιστές», συχνά λειτουργούν περισσότερο ως διακοσμητική παρουσία παρά ως πραγματικοί διεκδικητές.
Την ίδια ώρα, τα ποσά που διακινούνται προκαλούν εύλογα ερωτήματα. Συμβάσεις εκατομμυρίων για «συμβουλευτικές υπηρεσίες» με γενικόλογες περιγραφές, χωρίς σαφές αποτύπωμα αποτελέσματος. Το χρήμα ρέει, αλλά η προστιθέμενη αξία παραμένει συχνά αόρατη.
- Στο παρασκήνιο, στελέχη της αγοράς κάνουν λόγο για ένα καλά οργανωμένο σύστημα που ανακυκλώνει τους ίδιους παίκτες. Οι ίδιοι κύκλοι, οι ίδιες εταιρείες, τα ίδια πρόσωπα. Ένα κλειστό club που φαίνεται να γνωρίζει εκ των προτέρων πού θα καταλήξει κάθε σύμβαση.
Η έρευνα που βρίσκεται σε εξέλιξη δεν αποκλείεται να ανοίξει τον ασκό του Αιόλου. Αν επιβεβαιωθούν οι ενδείξεις, τότε δεν μιλάμε απλώς για στρεβλώσεις, αλλά για μια δομική παθογένεια στη διαχείριση δημόσιου χρήματος. Και τότε, κάποιοι θα κληθούν να δώσουν απαντήσεις – όχι πια πίσω από κλειστές πόρτες.
