Κάποτε το χρήμα από τις μίζες κρυβόταν σε βαλίτσες, offshore και λογαριασμούς του εξωτερικού. Σήμερα όμως, σύμφωνα με ανθρώπους που γνωρίζουν καλά πώς λειτουργεί το σύστημα των μεγάλων deals, το παιχνίδι έχει εξελιχθεί. Έχει γίνει πιο «καθαρό», πιο περίπλοκο και κυρίως πιο δύσκολο να εντοπιστεί. Στην αγορά κυκλοφορεί εδώ και καιρό μια πολύ συγκεκριμένη συζήτηση.
- Ότι πίσω από ορισμένες μεγάλες παραγγελίες πλοίων κρύβεται στην πραγματικότητα ένας μηχανισμός διανομής χρήματος που προέρχεται από απευθείας αναθέσεις, κρατικές προμήθειες και υπερκοστολογημένα projects του Δημοσίου. Το μοντέλο, όπως περιγράφεται από ανθρώπους που κινούνται στον χώρο, λειτουργεί σχεδόν σαν… συνεταιρισμός.
Ο καθένας παίρνει «πόντους», αποκτά συμμετοχή σε ναυτιλιακά σχήματα ή σε παραγγελίες πλοίων και με αυτόν τον τρόπο το χρήμα διαχέεται, καθαρίζεται και μετατρέπεται σε απολύτως νόμιμη επένδυση με διεθνές αποτύπωμα. Και το πιο εντυπωσιακό; Όλα μοιάζουν νόμιμα στα χαρτιά. Το πρόβλημα όμως είναι βαθύτερο.
- Γιατί όταν τεράστια ποσά δημοσίου χρήματος φεύγουν από το κράτος μέσω fast track διαδικασιών και λίγο αργότερα εμφανίζονται ξαφνικά ναυτιλιακές επενδύσεις, νέα σχήματα, συμμετοχές και αγορές πλοίων, τότε εύλογα γεννιούνται ερωτήματα.
Η κοινωνία πλέον δεν πείθεται εύκολα. Βλέπει πολιτικούς, κρατικούς παράγοντες και πρόσωπα γύρω από δημόσιες συμβάσεις να αποκτούν ξαφνικά πρόσβαση σε επενδύσεις εκατομμυρίων και απαιτεί απαντήσεις. Το μεγάλο ζήτημα είναι αν υπάρχει πραγματική πολιτική βούληση να ανοίξουν τέτοιες υποθέσεις.
Γιατί όσοι γνωρίζουν καλά την αγορά λένε πως όλοι ψιθυρίζουν τα ίδια πράγματα, αλλά ελάχιστοι τολμούν να τα αγγίξουν δημόσια. Και κάπου εκεί βρίσκεται το πιο σκοτεινό κομμάτι της υπόθεσης. Όχι μόνο το πιθανό ξέπλυμα. Αλλά η σιωπή γύρω από αυτό.
