Κάποια τραγούδια δεν χρειάζονται συστάσεις. Αρκούν οι πρώτες νότες και ξαφνικά επιστρέφουν πρόσωπα, παρέες και ολόκληρες εποχές. Οι Κατσιμιχαίοι το κατάφεραν αυτό όσο λίγοι.
- Ο Χάρης και ο Πάνος Κατσιμίχας κλείνουν σήμερα τα 74, έχοντας γεννηθεί στις 19 Οκτωβρίου 1952 στην Αθήνα. Μεγάλωσαν στο Μπραχάμι, έζησαν στο εξωτερικό και επέστρεψαν με μουσικές ιστορίες που βρήκαν κατευθείαν στόχο στην καρδιά του κοινού.
Το πρώτο δυνατό σήμα ήρθε το 1982, όταν η «Μια βραδιά στο Λούκι» βραβεύτηκε στους Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού στην Κέρκυρα.
Το 1985 κυκλοφόρησαν τα «Ζεστά Ποτά» και άρχισε μια διαδρομή γεμάτη τραγούδια που ακόμη σιγοτραγουδάμε. «Ρίτα-Ριτάκι», «Φάνης», «Γέλα πουλί μου», «Μη γυρίσεις», «Απρίλη ψεύτη».
Τίτλοι που κουβαλούν έρωτες, μοναξιές και αναμνήσεις, χωρίς να χάνουν τη δύναμή τους. Και η διακοπή των κοινών εμφανίσεων το 2001;
Δεν έκρυβε καλλιτεχνικό πόλεμο. Ο Χάρης είχε μιλήσει για την κούραση από τις συνεχείς ηχογραφήσεις, μετακινήσεις και συναυλίες. Το 2011 οι δυο τους επέστρεψαν μαζί στη σκηνή. Δύο αδέλφια, διαφορετικές προσωπικότητες και μια κοινή μουσική γλώσσα.
Στα 74 τους, η μεγαλύτερη επιτυχία τους βρίσκεται ίσως εκεί: στα τραγούδια που περνούν από γενιά σε γενιά και εξακολουθούν να ακούγονται σαν προσωπικές εξομολογήσεις. Γιατί ορισμένες μελωδίες μεγαλώνουν μαζί μας, κρατώντας ζωντανές τις ιστορίες που συνδέσαμε κάποτε με αυτές.
