Η συγγνώμη του Άδωνι Γεωργιάδη προς την οικογένεια του Γιώργου Μαζωνάκη, στο Γ΄ Νεκροταφείο, δεν ήταν μια απλή στιγμή που πέρασε και ξεχάστηκε. Είχε συμβολισμό και, κυρίως, άνοιξε μια πολύ μεγαλύτερη συζήτηση για το τι σημαίνει πολιτική και προσωπική ευθύνη.
Γιατί όταν ένας πολιτικός αναγνωρίζει ότι μια δημόσια τοποθέτηση ή μια στάση του μπορεί να πλήγωσε ανθρώπους που εκείνη τη στιγμή βιώνουν το βαρύτερο πένθος, η συγγνώμη έχει σημασία. Δεν λύνει τα πάντα, ούτε διαγράφει όσα έχουν προηγηθεί. Είναι όμως μια πράξη που δείχνει ότι υπάρχει η διάθεση να αναγνωριστεί το λάθος.
Και εδώ είναι το ζουμί.
Οι πολιτικοί δεν είναι έξω από την κοινωνία. Οι αποφάσεις, οι δηλώσεις και οι παρεμβάσεις τους έχουν αντίκτυπο σε πραγματικούς ανθρώπους και πραγματικές οικογένειες. Γι’ αυτό η λογοδοσία, η διαφάνεια και η ανάληψη ευθύνης δεν μπορεί να είναι ωραίες λέξεις για τα δελτία τύπου.
Η υπόθεση Μαζωνάκη, ανεξάρτητα από την εξέλιξη της έρευνας και όσα θα δείξουν τα στοιχεία, θυμίζει κάτι πολύ απλό: όταν μια οικογένεια πενθεί, χρειάζεται σεβασμό.
Και όταν ένας δημόσιος λειτουργός θεωρεί ότι πρέπει να ζητήσει συγγνώμη, καλό είναι να το κάνει καθαρά και χωρίς μισόλογα.
Γιατί τελικά, η πολιτική δεν κρίνεται μόνο από τις αποφάσεις. Κρίνεται και από το πώς ένας άνθρωπος στέκεται απέναντι στον πόνο του άλλου.
