Η Ανατολική Μεσόγειος μπαίνει ξανά σε περίοδο έντονης αβεβαιότητας και αυτή τη φορά το επίκεντρο είναι η Λιβύη. Η απόφαση της Βουλής της ανατολικής Λιβύης να εγκρίνει το τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019 αναζωπυρώνει μια διαμάχη που η Αθήνα θεωρούσε ότι είχε περιοριστεί διπλωματικά. Και το ερώτημα πλέον είναι τι θα ακολουθήσει.
- Η Ελλάδα απορρίπτει τη συμφωνία ως παράνομη και ανυπόστατη, υποστηρίζοντας ότι αγνοεί τα δικαιώματα των ελληνικών νησιών και τις προβλέψεις του Δικαίου της Θάλασσας. Όμως η νέα έγκριση από την ανατολική λιβυκή πλευρά δίνει στην Άγκυρα ένα ακόμη πολιτικό εργαλείο για να επιμένει στις διεκδικήσεις της.
Η Αθήνα δεν έμεινε με σταυρωμένα χέρια. Στις 26 Οκτωβρίου, Ελλάδα, Ευρωπαϊκή Ένωση, Κύπρος, Αίγυπτος, Μπαχρέιν και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα εξέδωσαν κοινή δήλωση στον ΟΗΕ, απορρίπτοντας τη συμφωνία. Ο Ερντογάν, ωστόσο, απάντησε ότι η Τουρκία δεν πρόκειται να δεχθεί να αποκλειστεί από την Ανατολική Μεσόγειο.
- Εδώ βρίσκεται ο πραγματικός κίνδυνος. Το μνημόνιο δεν σημαίνει αυτομάτως πολεμική σύγκρουση, δημιουργεί όμως ένα περιβάλλον έντασης, αμφισβητήσεων και πιθανών αντιπαραθέσεων, ιδιαίτερα εάν συνδεθεί με έρευνες υδρογονανθράκων ή ενεργειακά έργα νότια της Κρήτης.
Το επόμενο διάστημα απαιτεί ψυχραιμία, αλλά και ετοιμότητα. Γιατί στη Μεσόγειο οι διπλωματικές κινήσεις μπορούν εύκολα να μετατραπούν σε θερμά επεισόδια, όταν οι ανταγωνισμοί συναντούν τα συμφέροντα και τις στρατηγικές επιδιώξεις.
