Υπάρχει μια παλιά συνταγή στην ελληνική showbiz. Όταν ένας καλλιτέχνης αρχίζει να ξεφεύγει από τα στενά ελληνικά σύνορα, κάποιοι δεν κοιτάζουν την επιτυχία του, αλλά ψάχνουν αφορμές για να την αμφισβητήσουν.
- Και όταν η συζήτηση μεταφέρεται στο Παρίσι, με επεισόδια, ένταση και εικόνες που προσφέρονται για εύκολες ερμηνείες, το παιχνίδι των εντυπώσεων αποκτά άλλη διάσταση.
Στην περίπτωση του Κωνσταντίνου Αργυρού, το ζήτημα δεν είναι μόνο η παρουσία του στη Γαλλία, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο επιχειρήθηκε να συνδεθεί η εμφάνισή του με τα επεισόδια που σημειώθηκαν εκεί.
- Οι ταυτίσεις που έγιναν, οι συνειρμοί που καλλιεργήθηκαν και τα σχόλια που ακολούθησαν άνοιξαν μια συζήτηση που ξεπέρασε κατά πολύ το καθαρά μουσικό σκέλος.
Άλλο η καταγραφή πραγματικών γεγονότων και άλλο η αξιοποίησή τους για τη δημιουργία αρνητικών εντυπώσεων. Γιατί όταν ένα περιστατικό μετατρέπεται σε εργαλείο επικοινωνιακής αντιπαράθεσης, το κρίσιμο ερώτημα είναι ποια στοιχεία υπάρχουν και ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη των συμπερασμάτων που διακινεί.
- Ο Αργυρός, άλλωστε, δεν βρίσκεται στο επίκεντρο μόνο εξαιτίας των εμφανίσεών του. Με την Pedagon Records, τη συνεργασία του με την Panik Records και τις διεθνείς επαγγελματικές κινήσεις του, επιχειρεί να ενισχύσει τη θέση του σε μια αγορά όπου οι Έλληνες καλλιτέχνες δεν έχουν συχνά την ευκαιρία να διεκδικήσουν διεθνή προβολή τέτοιας κλίμακας.
Και εδώ μπαίνει το παρασκήνιο. Η χολή είναι μέρος του αθέμιτου ανταγωνισμού στη δισκογραφία, οι εχθροί είναι υπαρκτοί όπως και οι επιχειρηματικές ισορροπίες εύθραυστες και αντίστοιχες με τις προσωπικές φιλοδοξίες άλλων αοιδών.
- Κάθε αρνητικό σχόλιο αποτελεί οργανωμένη επίθεση. Όπως και οι καταγγελίες περί μεθοδευμένης απαξίωσης θεωρούνται δεδομένες αν κανείς περιηγηθεί στα σχόλια που κατά εκατοντάδες στοχεύουν τον Κωνσταντίνο εκτελώντας διατεταγμένη υπηρεσία συγκεκριμένης ομάδας στελεχών της μουσικής εγχώριας πιάτσας.
Το ερώτημα, λοιπόν, είναι απλό. Συζητάμε για τα πραγματικά γεγονότα ή για τις ερμηνείες που κάποιοι θέλουν να επιβάλουν πάνω σε αυτά;
Προφανώς το δεύτερο με δεδομένο δόλο. Γιατί η διεθνής επιτυχία κρίνεται από τη δουλειά, τις συνεργασίες και την ανταπόκριση του κοινού και όχι σε βολικούς συνειρμούς κάποιων «παραγόντων» της νύχτας αλλά και της μέρας.
Θα επανέλθω
