Ο Άδωνις Γεωργιάδης παίρνει ξεκάθαρα θέση υπέρ του Γιώργου Γεραπετρίτη, με αφορμή τις εξελίξεις στην ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου και την έναρξη των εργασιών του γαλλικού ερευνητικού σκάφους Abeille Marengo. Ο υπουργός Υγείας υπερασπίζεται τους διπλωματικούς χειρισμούς της Αθήνας, απαντά στους επικριτές του υπουργού Εξωτερικών και υποστηρίζει ότι η Ελλάδα δεν έκανε πίσω απέναντι στην Τουρκία.
Η ανάρτηση
«Υπέρ Γεωργίου Γεραπετρίτη»
Στην πολιτική, όπως και στη ζωή, μου αρέσει η Δικαιοσύνη. Δυστυχώς, σπάνια τη συναντάμε. Όμως όσοι διαθέτουμε παρρησία και ελευθερία σκέψης οφείλουμε να την υπερασπιζόμαστε, ακόμη κι όταν αυτό δεν είναι δημοφιλές.
Τα τελευταία χρόνια επιχειρήθηκε συστηματικά να παρουσιαστεί ο υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης, ως «δειλός», «φοβισμένος» απέναντι στους Τούρκους ή ακόμη και ως «μειοδότης». Ένα φωτογραφικό στιγμιότυπο στο Μέγαρο Μαξίμου, στο οποίο εμφανιζόταν σε στάση υπόκλισης, έγινε το σύμβολο αυτής της επίθεσης. Ακολούθησαν πρωτοσέλιδα που τον εμφάνιζαν περίπου έτοιμο να παραδώσει στους Τούρκους ακόμη και την Ακρόπολη.
Τώρα που η υπόθεση του καλωδίου προχωρά, είναι η κατάλληλη στιγμή να κάνουμε έναν απολογισμό. Να δούμε ψύχραιμα εάν η πολιτική του Γεραπετρίτη και του πρωθυπουργού εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα ή εάν, όπως υποστήριζαν οι επικριτές τους, παραδόθηκαν κυριαρχικά δικαιώματα.
Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα με τη σειρά.
Πρώτον: Το τουρκολιβυκό μνημόνιο.
Ο Γεραπετρίτης δεν ευθύνεται για τη δημιουργία του. Το παρέλαβε ως ένα σοβαρό διπλωματικό πρόβλημα και κλήθηκε να το αντιμετωπίσει.
Τι έχει συμβεί έκτοτε; Η Chevron προχώρησε σε διαδικασίες για έρευνες υδρογονανθράκων σε θαλάσσιες περιοχές ελληνικού ενδιαφέροντος, με άδεια της Ελλάδας, χωρίς να υπάρξει αντίδραση από τη Λιβύη. Παράλληλα, σύμφωνα με τον Άδωνι, η Ελλάδα πέτυχε να αναγνωριστεί η παρανομία του τουρκολιβυκού μνημονίου από το σύνολο των 27 κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και από το Ισραήλ, την Αίγυπτο, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Μπαχρέιν και τελικά τις ΗΠΑ.
Πρόκειται, όπως υποστηρίζει, για σημαντική διπλωματική ήττα της Τουρκίας. Γιατί μια διεκδίκηση δεν αρκεί να διατυπώνεται. Χρειάζεται και διεθνή αναγνώριση.
Δεύτερον: Η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου.
Μετά τα γεγονότα της Κάσου, όταν η Τουρκία αιφνιδίασε την ελληνική πλευρά, σχεδιάστηκε μια πολιτική που, κατά τον Γεωργιάδη, οδήγησε στο να προχωρήσει το καλώδιο, να αποφευχθεί ένα θερμό επεισόδιο και να μην υπάρξει ελληνική υποχώρηση.
Η Τουρκία εξακολουθεί να υπερασπίζεται τις δικές της θέσεις, όμως δεν απέσπασε καμία διεθνή αναγνώριση του παράνομου μνημονίου μέσα από αυτή την υπόθεση. Και το έργο που είχε εμποδίσει στο παρελθόν, τώρα προχωρά.
Ο Άδωνις χαρακτηρίζει τη νέα τουρκική NAVTEX, με την οποία γίνεται αναφορά σε «συγκατάθεση», ως ένα «φύλλο συκής» για να υποχωρήσει η Άγκυρα χωρίς να εμφανιστεί ότι κάνει πίσω.
Επιμένει, μάλιστα, στη διαφορά των λέξεων: «Συγκατάθεση» και όχι «άδεια». Όπως εξηγεί, κανείς δεν ζήτησε άδεια από την Τουρκία και κανείς δεν αναγνώρισε την υποτιθέμενη κυριαρχία της.
Το συμπέρασμά του είναι σαφές: το καλώδιο θα προχωρήσει, η Ελλάδα δεν υποχώρησε και η Τουρκία έκανε πίσω, διασώζοντας απλώς τα προσχήματα.
Και καταλήγει με μια επισήμανση που έχει τη δική της σημασία: η αποφυγή ενός θερμού επεισοδίου δεν είναι αδυναμία. Είναι υπευθυνότητα. Σε έναν κόσμο με τόσο εύφλεκτες ισορροπίες, μια σύγκρουση μπορεί να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες συνέπειες.
«Δεν νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί συμπολίτες μας, πλην κάποιων παλαβών, που θα ήθελαν θερμό επεισόδιο με την Τουρκία για το καλώδιο. Για να μιλάμε και σοβαρά», καταλήγει ο υπουργός Υγείας.
