“Χθες το βράδυ είχα μια πτώση από το αμαξίδιό μου. Έπεσα με το κεφάλι μπροστά και κατέληξα στα επείγοντα.
Ο απολογισμός: ένα κάταγμα στο γόνατο και μερικοί μώλωπες στο κεφάλι.
Δεν θα πω ότι δεν φοβήθηκα. Φοβήθηκα.
Δεν θα πω ότι δεν αναρωτήθηκα «γιατί να συμβεί αυτό;». Το σκέφτηκα. Μετά ήρθε και η δεύτερη σκέψη: «Γιατί τώρα;».
Τώρα που υπάρχουν τόσες υποχρεώσεις, τόσα σχέδια, τόσο τρέξιμο. Τώρα που έλεγα πως ίσως βρω λίγο χρόνο να ξεκουραστώ.
Η αλήθεια όμως είναι ότι αυτά δεν διαλέγουν στιγμή.
Έρχονται σαν ξαφνικοί επισκέπτες, χωρίς να μας ρωτήσουν αν μας βολεύει.
Και τότε μένει μόνο μία επιλογή… Να αποδεχτείς τη νέα πραγματικότητα και να βρεις τον τρόπο να συνεχίσεις.
Σε λίγες μέρες θα αρχίσω πάλι να βγαίνω.
Και επειδή ξέρετε όλοι πόσο δύσκολα μένω ακίνητος, θα με βλέπετε για ένα διάστημα με το πόδι σε γύψο και στη συνέχεια με νάρθηκα.
Η αλήθεια είναι ότι τα πόδια μου δεν τα κουνούσα έτσι κι αλλιώς. Τώρα, απλώς, δεν θα τα κουνάω… με γύψο.
Υ.Γ.: Ένα μεγάλο ευχαριστώ στο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό του Ασκληπιείου Βούλας για τη φροντίδα και τη στήριξη, καθώς και τους ανθρώπους που ήταν δίπλα μου!”
