Η εικόνα που παρουσίασε χθες η Βουλή δεν ήταν απλώς μια ακόμη έντονη πολιτική αντιπαράθεση. Ήταν η επιβεβαίωση ότι ένα κομμάτι του πολιτικού συστήματος έχει επιλέξει συνειδητά να κατρακυλήσει στην πιο χυδαία εκδοχή του δημόσιου λόγου. Και σε αυτό, η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν είναι απλώς συμμετέχουσα — είναι πρωταγωνίστρια.
Εδώ και μήνες χτίζει, μεθοδικά και χωρίς καμία αναστολή, ένα σκηνικό trash μέσα στην Ολομέλεια. Με φωνές, προσωπικές επιθέσεις, θεατρινισμούς και μια διαρκή προσπάθεια να μετατρέψει τη Βουλή σε τηλεοπτικό πάνελ χαμηλής στάθμης. Δεν πρόκειται για «πάθος» ή «αγωνιστικότητα», όπως επιχειρεί να το παρουσιάσει. Πρόκειται για συνειδητή υποβάθμιση του πολιτικού διαλόγου.
Ακόμη πιο προκλητική είναι η φθηνή πολιτική εκμετάλλευση σοβαρών γεγονότων και προσωπικών υποθέσεων. Όταν τραγωδίες, δικαστικές διαμάχες και ανθρώπινες ιστορίες γίνονται εργαλεία για προσωπική προβολή, τότε δεν μιλάμε για πολιτική. Μιλάμε για κυνισμό χωρίς όρια.
Η σύγκρουσή της με τον Άδωνι Γεωργιάδη δεν είναι τυχαία. Είναι από τις λίγες περιπτώσεις όπου βρίσκει απέναντί της κάποιον που δεν φοβάται να απαντήσει στο ίδιο επίπεδο έντασης, αλλά με σαφή πολιτικό λόγο. Ο Γεωργιάδης —είτε συμφωνεί κανείς μαζί του είτε όχι— είναι ο μόνος από την κυβέρνηση που βγαίνει μπροστά, την αντικρούει ευθέως και δεν επιτρέπει να μονοπωλεί τον θόρυβο και την πρόκληση.
Και αυτό είναι που την ενοχλεί περισσότερο: ότι δεν μένει αναπάντητη. Ότι υπάρχει αντίλογος που δεν φοβάται το κόστος και δεν υποχωρεί μπροστά στο θράσος της. Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο προσωπικό. Είναι βαθιά πολιτικό και θεσμικό. Όταν η Βουλή μετατρέπεται σε πεδίο φτηνής έντασης, ο πολίτης απομακρύνεται. Απαξιώνει. Και τελικά γυρίζει την πλάτη σε όλους. Αν δεν μπουν όρια τώρα, αν δεν απομονωθεί αυτή η κουλτούρα, τότε το επίπεδο θα συνεχίσει να πέφτει. Και μαζί του, θα πέφτει και η ίδια η δημοκρατία.
