Κάπου ανάμεσα στο αφήγημα και την πραγματικότητα… υπάρχει και η υπερβολή. Και εκεί ακριβώς κινείται μια συγκεκριμένη περίπτωση που συζητιέται έντονα το τελευταίο διάστημα στο κέντρο της Αθήνας. Ο εν λόγω «παίκτης» εμφανίζεται με τον τίτλο του “Deputy Chairman” σε ξενοδοχειακή επιχείρηση κοντά στην Ακαδημίας. Τίτλος βαρύς, εντυπωσιακός — ίσως όμως πιο εντυπωσιακός απ’ όσο δικαιολογεί η πραγματικότητα. Είναι Λιβανέζος και μακράν ο μεγαλύτερος κλοόυν και γελωτοποιός των μυημένων παρεών.
- Θυμίζει κάτι γνωστούς κουνιστούς – λόγω χάρης και μόνο – pr-ιστες που κολλάνε ωσάν βδέλλες σε “grand dame”του εφοπλισμού και αναλαμβάνουν να βρουνε απο νυχούδες μέχρι και τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ μαζί με τον Πακιστανό κηπουρό τους.
Στις επιχειρηματικές και εφοπλιστικές παρέες, το όνομά του παίζει. Όχι όμως ως ισχυρός παράγοντας. Περισσότερο ως case study παπατζιλικίου. Η αγαπημένη του ατάκα; Επαφές με την Ουάσιγκτον και «άμεση πρόσβαση» στον Λευκό Οίκο. Απότερος σκοπός; Να λαδώσει το εντεράκι του απο κάποια κομπίνα ή λαμογιά που υφαίνει με προσοχή και υπομονή. Μαθαίνω πώς πρόσφατα ξαναχτύπησε και λίγο έλειψε να του κατεβάσουν την μάπα… οι μπράβοι νεαρού επιχειρηματία. Καθώς ο ίδιος ο ισχυρός είχε φτιαξει μόλις το νύχι και δεν ήθελε να λερωθεί απο τα ζουμιά.
- Σε τραπέζια με ανθρώπους που κινούνται σε πραγματικά κέντρα ισχύος, τέτοιες αναφορές δεν εντυπωσιάζουν. Αντίθετα, δημιουργούν… σιωπηλά χαμόγελα. Γιατί στον πραγματικό κόσμο των deals, κανείς δεν αγοράζει λόγια. Ούτε «γνωριμίες» χωρίς αποδείξεις.
Και εκεί είναι που γίνεται το ξεκαθάρισμα: ποιος έχει πραγματική επιρροή — και ποιος απλά επενδύει σε μια εικόνα που δεν αντέχει σε σοβαρό έλεγχο. Σε μια πόλη όπως η Αθήνα, όλα μαθαίνονται. Και κυρίως… όλα κρίνονται.
