Η τελευταία δημόσια τοποθέτηση του υφυπουργού Εξωτερικών, Τάσος Χατζηβασιλείου, δεν πέρασε απαρατήρητη.
Κι αυτό γιατί έβαλε στο τραπέζι μια συζήτηση που για πολλούς έπρεπε να είχε λήξει εδώ και χρόνια: άλλο η διαμαρτυρία και άλλο η τρομοκρατία.
Οι δύο έννοιες δεν συναντιούνται ούτε πολιτικά ούτε ηθικά. Σε μια περίοδο όπου η δημόσια συζήτηση γίνεται ολοένα και πιο πολωμένη, η ανάγκη να υπάρχουν καθαρές γραμμές είναι μεγαλύτερη από ποτέ.
Η βία που στοχεύει στον εκφοβισμό πολιτών ή θεσμών δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια ακόμη μορφή αντίδρασης. Έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά, διαφορετικές συνέπειες και απαιτεί διαφορετική αντιμετώπιση.
Το ζητούμενο, βέβαια, δεν είναι μόνο οι δηλώσεις. Είναι και οι πράξεις.
Η πολιτεία καλείται να ενισχύσει την ασφάλεια, να προστατεύσει τους πολίτες και να εφαρμόσει τον νόμο χωρίς εκπτώσεις.
Παράλληλα, η κοινωνία οφείλει να απορρίπτει κάθε προσπάθεια εξίσωσης της τρομοκρατίας με τη διαμαρτυρία ή την πολιτική έκφραση.
Η δημοκρατία αντέχει στην κριτική, στις διαφωνίες και στις κινητοποιήσεις.
Δεν μπορεί όμως να συμβιβαστεί με την τρομοκρατία. Και αυτό είναι ένα μήνυμα που αφορά όλους, ανεξάρτητα από πολιτικές ή ιδεολογικές αφετηρίες.
