Υπάρχουν ιστορίες που ξεκινούν σαν παραμύθι επιτυχίας και καταλήγουν σε οικογενειακή τραγωδία. Η ιστορία της οικογένειας Καρνέση είναι μία από αυτές. Τέσσερα αδέλφια, ο Σπύρος, ο Προκόπης, η Μαρία και η Δέσποινα Καρνέση, ξεκίνησαν από το μηδέν στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και κατάφεραν να χτίσουν μία από τις πιο ισχυρές ναυτιλιακές παρουσίες της χώρας.
- Για δεκαετίες όλα έμοιαζαν ιδανικά. Οι επιχειρήσεις μεγάλωναν, τα πλοία πλήθαιναν και τα κέρδη εκτοξεύονταν. Πίσω όμως από τους αριθμούς, τα εκατομμύρια και τις διεθνείς συμφωνίες, φαίνεται πως συσσωρεύονταν πληγές που κανείς δεν έβλεπε.
Ο θάνατος του Προκόπη Καρνέση αποτέλεσε σημείο καμπής. Οι ισορροπίες άλλαξαν, οι διαφωνίες έγιναν εντονότερες και οι οικογενειακές σχέσεις οδηγήθηκαν στα δικαστήρια. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον έρχεται στο φως μια επιστολή της Δέσποινας Καρνέση προς τον αδελφό της Σπύρο, η οποία αποτυπώνει το μέγεθος της ρήξης.
- Οι φράσεις της είναι αποκαλυπτικές. Δεν μιλά μια επιχειρηματίας σε έναν συνέταιρο. Μιλά μια αδελφή σε έναν αδελφό που αισθάνεται ότι έχασε στον δρόμο. Η πικρία ξεχειλίζει από κάθε γραμμή. Η απογοήτευση για τα λόγια που είχαν προηγηθεί, η αίσθηση προδοσίας και η προσπάθεια να κρατηθεί ζωντανός ένας οικογενειακός δεσμός που διαλυόταν μπροστά στα μάτια της.
«Εξακολουθώ να νιώθω αδελφή σου», γράφει, σε μια φράση που ίσως συνοψίζει ολόκληρο το δράμα της οικογένειας. Γιατί όταν φτάνεις να υπενθυμίζεις σε κάποιον ότι παραμένεις αδελφή του, τότε κάτι έχει ήδη σπάσει.
- Το πιο συγκλονιστικό είναι ότι όλα αυτά εκτυλίχθηκαν πριν από την πολύκροτη τραγωδία της Γλυφάδας, που συγκλόνισε το πανελλήνιο με τη δολοφονία της Μαρίας Καρνέση, του Αντώνη Βλασσάκη και ενός αθώου ανθρώπου που βρέθηκε στο λάθος σημείο τη λάθος στιγμή.
Σήμερα, με νέο κύκλο δικαστικών διεκδικήσεων να ανοίγει από την οικογένεια του Προκόπη Καρνέση, το παρελθόν επιστρέφει ξανά στο προσκήνιο. Και ίσως η συγκεκριμένη επιστολή να είναι το πιο ανθρώπινο ντοκουμέντο μιας ιστορίας που δεν αφορά μόνο χρήματα, περιουσίες και δικαστικές μάχες.
Αφορά μια οικογένεια που κατέκτησε τα πάντα, αλλά στην πορεία έχασε το σημαντικότερο. Την ενότητά της. Γιατί τελικά, όπως έλεγε και ο Οράτιος, το χρήμα μπορεί να γίνει υπηρέτης σου. Όταν όμως γίνει αφέντης σου, τότε δεν αφήνει πίσω του νικητές. Μόνο χαμένους.
