Το 2010 ήταν η χρονιά που η Ελλάδα βρέθηκε αντιμέτωπη με τον απόλυτο οικονομικό εφιάλτη. Το δημόσιο χρέος εκτοξεύτηκε στο 146% του ΑΕΠ, ενώ μόλις δύο χρόνια νωρίτερα, το 2008, βρισκόταν στο 112%.
Οι αριθμοί προκαλούσαν ίλιγγο και η χώρα έμπαινε σε μια σκοτεινή περίοδο μνημονίων, περικοπών και σκληρής λιτότητας.
Οι πολίτες κλήθηκαν να πληρώσουν βαρύ τίμημα, με φόρους, μειώσεις μισθών και περιορισμό των κρατικών δαπανών.
Την ίδια ώρα, οι κυβερνήσεις προσπαθούσαν να πείσουν τις αγορές και τους διεθνείς δανειστές ότι η Ελλάδα μπορούσε να σταθεί ξανά στα πόδια της.
Δύο ήταν τα μεγάλα «όπλα» στην προσπάθεια αποκλιμάκωσης του χρέους.
Το πρώτο ήταν οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, με αλλαγές στη φορολογική διοίκηση και αυστηρό έλεγχο των δημοσίων δαπανών.
Το δεύτερο ήταν η αναδιάρθρωση του χρέους, μέσα από δύσκολες και πολλές φορές δραματικές διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές.
Η Ελλάδα κατάφερε σταδιακά να αποκτήσει μεγαλύτερη οικονομική ευελιξία, όμως οι πληγές της κρίσης δεν έκλεισαν εύκολα.
Η επιστροφή στη σταθερότητα παραμένει μια δύσκολη διαδρομή, με το χρέος να αποτελεί ακόμη τη μεγάλη σκιά πάνω από την οικονομία και την καθημερινότητα των πολιτών.
