Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα καταπράσινο και πλούσιο «βασίλειο» στα βόρεια της πρωτεύουσας, ζούσε ένας ξακουστός επιχειρηματίας. Ο άρχοντας αυτός γύριζε από δεξίωση σε δεξίωση, φορώντας τα πιο ακριβά μεταξωτά και χαμογελώντας πλατιά στους άλλους ευγενείς, θέλοντας να δείχνει σε όλους πως ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος του παιχνιδιού. Όμως, πίσω από τους ψηλούς τοίχους του παλατιού του, η πραγματικότητα ήταν εντελώς διαφορετική! Ο τύπος ζούσε για τον στραπόν και το ενσωματωμένο.
Η «βασίλισσα» με το τηλεχειριστήριο!
Στο εσωτερικό του οίκου του, τα ηνία δεν τα κρατούσε ο ίδιος, αλλά η γοητευτική και επιβλητική σύζυγός του, η οποία διέθετε ιδιαίτερα… «κυριαρχικές» τάσεις:
-
Οι κανόνες του παιχνιδιού: Η ίδια απολάμβανε να έχει τον πλήρη έλεγχο, επιβάλλοντας τους δικούς της, αυστηρούς όρους στην προσωπική τους ζωή.
-
Το «κρυφό» αξεσουάρ: Οι φήμες ανάμεσα στους ψιθυριστές της αυλής έλεγαν πως η βασίλισσα είχε βρει έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο να του υπενθυμίζει την εξουσία της. Ακόμη και στις πιο λαμπερές συναντήσεις των ευγενών, εκείνη κρατούσε διακριτικά ένα μικρό «μαγικό» κουμπί, ενεργοποιώντας εξ αποστάσεως ένα κρυφό, ηλεκτρονικό παιχνίδι που είχε τοποθετήσει στα απόκρυφα του άρχοντα!
Ο «ψίθυρος» που έγινε θρύλος
Έτσι, ο άλλοτε υπερήφανος και σκληρός μπιζνεσμαν, την ώρα που έπινε το ακριβό του ποτό ανάμεσα στους ξένους, ενέδιδε κατόπιν δικής του εντολής στα κρυφά σήματα της συζύγου του, προσπαθώντας να κρατήσει την ψυχραιμία του μπροστά στους καλεσμένους.
Στα πηγαδάκια των υπόλοιπων αρχόντων, ο ψίθυρος δεν άργησε να πάρει διαστάσεις θρύλου, με πολλούς να του δίνουν περιπαικτικά προσωνύμια για τους «παράξενους» ρόλους του ζευγαριού. Γιατί όπως λέει και το σοφό λαϊκό ρητό στο βασίλειο… ο νοών νοείτω!
