Αν ο Αλέξης Τσίπρας θέλει πράγματι να πείσει ότι επιστρέφει στην πολιτική σκηνή για να εκφράσει το «καινούργιο», τότε η επιλογή των προσώπων που τον περιβάλλουν μάλλον οδηγεί στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα.
- Γιατί όσο κι αν προσπαθούν ορισμένοι να παρουσιάσουν τον Νίκο Νυφούδη ως στοιχείο διεύρυνσης, η πραγματικότητα είναι πεισματάρα. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που δεν άφησε πολιτικό χώρο χωρίς να περάσει και πολιτική σημαία χωρίς να κρατήσει. ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, ΣΥΡΙΖΑ και όποιος άλλος βρεθεί στον δρόμο της πολιτικής επιβίωσης.
Το πραγματικά εντυπωσιακό όμως δεν είναι η διαδρομή του. Είναι η ταχύτητα με την οποία εξαφανίστηκαν όσα έλεγε για τον ίδιο τον Τσίπρα. Εκείνος που χαρακτήριζε τον πρώην πρωθυπουργό ως τον «πιο ανεπανάληπτο ψεύτη», σήμερα εμφανίζεται περίπου ως υποστηρικτής της νέας προσπάθειας. Τόσο γρήγορα αλλάζουν οι εποχές ή τόσο εύκολα ξεχνιούνται οι δημόσιες τοποθετήσεις;
- Και εδώ αρχίζει το πρόβλημα για τον ίδιο τον Τσίπρα. Γιατί όταν επιχειρείς να πουλήσεις αξιοπιστία, δεν μπορείς να το κάνεις έχοντας δίπλα σου ανθρώπους που χθες σε αποδομούσαν και σήμερα σε χειροκροτούν. Δεν δείχνει πολιτική διεύρυνση. Δείχνει πολιτική απελπισία.
Η κοινωνία παρακολουθεί αυτές τις μεταμορφώσεις με ολοένα μεγαλύτερη δυσπιστία. Και όσο το πολιτικό προσωπικό ανακυκλώνει τα ίδια πρόσωπα, τις ίδιες φιλοδοξίες και τις ίδιες αντιφάσεις, τόσο περισσότερο ενισχύεται η αίσθηση ότι κάποιοι αντιμετωπίζουν την πολιτική ως επάγγελμα και όχι ως αποστολή.
Και κάπως έτσι, το «νέο» που υπόσχονται, θυμίζει όλο και περισσότερο κάτι πολύ παλιό.
