Η παρέμβαση του Αλέξη Τσίπρας ανήμερα της Πρωτομαγιάς θα μπορούσε να περάσει ως ένα ακόμη «μήνυμα αξιών». Αν δεν υπήρχε… το παρελθόν. Γιατί όταν μιλάς για δικαιοσύνη και αλληλεγγύη, καλό είναι να θυμάσαι τι έκανες όταν είχες την εξουσία.
- Ο πρώην πρωθυπουργός επιλέγει ξανά το γνώριμο αφήγημα: Αγώνες, δικαιώματα, κοινωνική ευαισθησία. Μόνο που αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί. Και το τέλος δεν ήταν ακριβώς επιτυχημένο. Υποθέσεις όπως η Novartis, που παρουσιάστηκαν ως «το μεγαλύτερο σκάνδαλο», κατέληξαν να γυρίσουν μπούμερανγκ. Και πολιτικά και θεσμικά.
Και εδώ είναι το πρόβλημα. Δεν είναι ότι ο Τσίπρας μιλά για δικαιοσύνη. Είναι ότι το κάνει σαν να μην μεσολάβησε τίποτα. Σαν να μην κρίθηκε. Σαν να μην υπήρξαν λάθη, υπερβολές, χειρισμοί που αμφισβητήθηκαν έντονα. Αντί για αυτοκριτική, επιλέγει επανάληψη. Ένα πολιτικό «σίκουελ» που θυμίζει περισσότερο αφήγηση παρά σχέδιο. Με λέξεις που ακούγονται ωραία, αλλά χωρίς συγκεκριμένες, ρεαλιστικές προτάσεις για το σήμερα. Πώς μιλάς για δικαιοσύνη… εσύ με τον εξ απορρήτων σου να καταδικάζεται με ψήφους 11-0; Θυμάσαι άραγε κάποιον Παππά;
Η πολιτική όμως δεν είναι μνήμη επιλεκτική. Είναι ευθύνη. Και κυρίως αξιοπιστία. Και αυτή… δεν χτίζεται με συνθήματα. Κι εσύ Αλέξη απέχεις απο αυτήν ενώ στερείσαι και το “ηθικό πλεονέκτημα” του παρελθόντος.
