Δεν είναι η πρώτη φορά που καλούμαι να γράψω για έναν δικό μου άνθρωπο. Για έναν άνθρωπο της οικογένειάς μου.
- Και κάθε φορά που συμβαίνει αυτό, νιώθω πως η δημοσιογραφία χάνει τη δύναμή της. Οι λέξεις, που τόσα χρόνια υπηρετώ, μοιάζουν ξαφνικά φτωχές μπροστά στον πόνο.
«Τα έχει αυτά η δουλειά», μου έλεγαν οι παλιότεροι συνάδελφοι όταν έκανα τα πρώτα μου βήματα στο ρεπορτάζ. Τους άκουγα, αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω πραγματικά τι εννοούσαν. Η νιότη σε κάνει να πιστεύεις πως ο χρόνος είναι ατελείωτος και οι άνθρωποί σου θα είναι για πάντα εκεί.
- Η ζωή, όμως, είχε διαφορετική άποψη.
Οι οικογενειακές απώλειες δεν συνηθίζονται ποτέ. Δεν γίνονται ποτέ πιο εύκολες. Είναι μαχαιριές που μένουν χαραγμένες στην ψυχή και ανοίγουν ξανά κάθε φορά που η μνήμη φέρνει ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, μια κουβέντα.
- Τα ξημερώματα της 2ας Ιουλίου η αγαπημένη μου πεθερά, η Τζένη Ζαχαροπούλου, ολοκλήρωσε τη δική της διαδρομή στη ζωή, ύστερα από μια σύντομη αλλά γενναία μάχη. Για μένα δεν ήταν απλώς η μητέρα της γυναίκας μου. Ήταν μια δεύτερη μάνα.
Μια γυναίκα αξιοπρεπής, δοτική, γεμάτη αγάπη για τους ανθρώπους. Μια υπέροχη γιαγιά που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά της σε όλους όσοι είχαν την ευλογία να τη γνωρίσουν.
- Λίγο πριν γράψω αυτές τις γραμμές, η γυναίκα μου μού ζήτησε μόνο ένα πράγμα: να ενημερώσω όσους αγάπησαν την Τζένη. Να τους πω πως έδωσε την τελευταία και πιο δύσκολη παράστασή της.
Εκείνη όπου ο πρωταγωνιστής δεν λέει ούτε μία λέξη. Μόνο σωπαίνει. Και όμως, ποτέ μια σιωπή δεν ακούστηκε τόσο δυνατά.
- Καλό ταξίδι, Τζένη μου. Θα μας λείψεις όσο δύσκολα μπορούν να περιγράψουν οι λέξεις.
Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί τη Δευτέρα στις 11:30 το πρωί, στον Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, στο Νεκροταφείο Ζωγράφου. Όσοι την αγάπησαν και θέλουν να της πουν το τελευταίο «αντίο», θα έχουν την ευκαιρία να τη συνοδεύσουν στην τελευταία της κατοικία.
Και εκεί θα είναι και η κόρη της Κλάρα
Και η εγγονή της Φαίδρα
