Κάπου ανάμεσα στα χιλιάδες φύλλα της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως κρύβονται αποφάσεις που περνούν σχεδόν αθόρυβα. Όχι γιατί δεν έχουν σημασία, αλλά ίσως γιατί προκαλούν περισσότερα ερωτήματα απ’ όσα απαντούν. Και μία από αυτές έχει ήδη αρχίσει να συζητιέται έντονα στους διαδρόμους.
- Σύμφωνα με κοινή υπουργική απόφαση των υπουργών Εθνικής Άμυνας Νίκου Δένδια και Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη, οι οπλίτες του Στρατού Ξηράς θα μπορούν –εφόσον το επιτρέπουν οι υπηρεσιακές ανάγκες– να τοποθετούνται ή να μετατίθενται στα γραφεία Ακολούθων Άμυνας σε ελληνικές πρεσβείες του εξωτερικού.
Και εδώ ξεκινούν τα ερωτήματα. Γιατί είναι άλλο να υπηρετείς στον Έβρο, σε ακριτικά νησιά ή σε δύσκολες μονάδες και άλλο να λες ότι έκανες στρατιωτική θητεία στο Παρίσι, στη Ρώμη ή ακόμα και στην Ουάσιγκτον.
- Η λέξη-κλειδί φυσικά είναι το περίφημο «εφόσον οι υπηρεσιακές ανάγκες το επιτρέπουν». Γιατί όσοι γνωρίζουν πώς λειτουργεί η ελληνική πραγματικότητα αναρωτιούνται ήδη: θα μπορούν όλοι να βρεθούν σε τέτοιες θέσεις ή μόνο όσοι διαθέτουν το γνωστό… στρατιωτικό δόντι;
Το βέβαιο είναι ότι η συγκεκριμένη απόφαση ήδη σηκώνει πολλή συζήτηση. Και σε προεκλογική περίοδο, τίποτα δεν περνά απαρατήρητο.
