Κάπου ανάμεσα στα πρώτα τραπέζια, τα χειροκροτήματα επί πληρωμή και την υπερπαραγωγή τύπου «κοσμικό πανηγύρι», το s=στέςκι που εμφανιζόταν η Βίσση έζησε ακόμα ένα βράδυ όπου η πραγματικότητα μπλέκεται επικίνδυνα με την αυταπάτη. Και στο κέντρο; Η Belita. Ή αλλιώς Δήμητρα. Ή αλλιώς το πιο φιλόδοξο project αυτοπροβολής των τελευταίων ετών.
- Γιατί εδώ δεν μιλάμε απλώς για μια παρουσία. Μιλάμε για ένα concept. Μια γυναίκα που μπήκε στο παιχνίδι όχι από την πόρτα της τέχνης, αλλά από την πίσω είσοδο του lifestyle. Με συνοδεία, με χειροκροτητές, με «αύρα σταρ» που θυμίζει κάτι μεταξύ επαρχιακού καλλιστείου του ’90 και TikTok φαντασίωσης.
Και κάπου εκεί αρχίζει το μεγάλο ερώτημα. Είναι τελικά χορηγός της Άννα Βίσση ή έχει αποκτήσει και μετοχικό πακέτο στην καριέρα της; Γιατί όταν από τη μια βλέπεις μια διαχρονική καλλιτέχνιδα και από την άλλη μια νεόκοπη «μούσα» με budget και φιλοδοξία, τότε η γραμμή ανάμεσα στο support και στο… συνεταιριλίκι γίνεται θολή.
- Η Belita δεν πουλάει ταλέντο. Πουλάει εικόνα. Και μάλιστα εικόνα φορτωμένη: designer, υπερβολή, δήθεν αυθορμητισμός και εκείνη η χαρακτηριστική αγωνία να πείσει ότι «ανήκει». Αλλά η αλήθεια είναι σκληρή: δεν ανήκεις επειδή μπήκες. Ανήκεις όταν σε αντέχει ο χώρος χωρίς να πληρώνεις την παρουσία σου.
Και μέσα σε όλα, υπάρχει και ο εφοπλιστής σύζυγος. Ο «χορηγός της ζωής», που φαίνεται να εξηγεί πολλά. Γιατί το χρήμα ανοίγει πόρτες, αλλά δεν αγοράζει κύρος. Και αυτό είναι το βασικό πρόβλημα αυτής της ιστορίας: η σύγχυση μεταξύ προβολής και αξίας.
- Το κοινό βλέπει, καταλαβαίνει και –κυρίως– δεν ξεγελιέται πια τόσο εύκολα. Γιατί όσο και αν προσπαθείς να στήσεις ένα αφήγημα «σταρ», αν από κάτω δεν υπάρχει περιεχόμενο, τότε μένει μόνο το περιτύλιγμα.
Και το περιτύλιγμα, κάποια στιγμή, ξεφτίζει. Ειδικά όταν έχει “χτυπηθεί” επι χρόνια απο την άμμο στην παραλία του Αστέρα. Τι όχι;
