Υπάρχουν βραδιές που η Αθήνα θυμίζει παλιό ελληνικό κινηματογράφο. Μια τέτοια βραδιά έζησαν όσοι βρέθηκαν πριν από λίγες ημέρες σε μια ζεστή, γεμάτη κόσμο ταβέρνα στην πλατεία Αγίου Γεωργίου στην Κυψέλη – ένα από εκείνα τα στέκια όπου συχνάζουν ηθοποιοί, καλλιτέχνες και άνθρωποι της παρέας.
Ανάμεσά τους και η Κωνσταντίνα Μιχαήλ. Χαλαρή, με καλή διάθεση και το γνώριμο χαμόγελό της, απολάμβανε το φαγητό και την κουβέντα με την παρέα της. Το κρασί έρεε, τα πιάτα άδειαζαν και το κέφι μεγάλωνε όσο περνούσε η ώρα.
Κάποια στιγμή, το κλαρίνο πήρε τη σκυτάλη από το μπουζούκι και ο ρυθμός γέμισε την αίθουσα. Ήταν από εκείνες τις στιγμές που η μουσική δεν μένει απλώς στο βάθος· σε τραβάει από το τραπέζι. Και η Κωνσταντίνα Μιχαήλ δεν είναι από τους ανθρώπους που θα το σκεφτούν πολύ.
Σηκώθηκε με μια φυσικότητα σχεδόν τελετουργική, έκανε δυο βήματα προς τον ανοιχτό χώρο και άφησε το σώμα της να ακολουθήσει τον ρυθμό. Ένα ζεϊμπέκικο λιτό, αυθεντικό, χωρίς επίδειξη. Με εκείνη τη βαριά, εσωτερική κίνηση που κάνει το ζεϊμπέκικο να μοιάζει περισσότερο με εξομολόγηση παρά με χορό. Τα πιρούνια σταμάτησαν για λίγο, τα βλέμματα γύρισαν προς το κέντρο και τα κινητά έμειναν χαμηλά. Γιατί μερικές στιγμές αξίζει απλώς να τις ζεις.
