Είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Μπορεί να έχεις βραβεία, αστέρια Michelin, διεθνείς διακρίσεις, φωτογραφίες από τα μεγαλύτερα εστιατόρια του κόσμου και συνεντεύξεις σε περιοδικά γαστρονομίας. Κι όμως, στο τέλος της ημέρας να σε κυνηγά μια κατηγορία πολύ πιο βαριά από οποιοδήποτε επαγγελματικό λάθος: ότι δεν έχεις δική σου συνταγή.
- Η ανάρτηση που κυκλοφόρησε τις τελευταίες ώρες είναι κάτι παραπάνω από μια απλή αιχμή. Είναι μια δημόσια καταγγελία που λέει, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι κάποιοι άνθρωποι δούλεψαν, έστησαν ιδέες, πρότειναν στρατηγικές, έβαλαν το μυαλό τους και τον χρόνο τους και τελικά είδαν τις δημιουργίες τους να παρουσιάζονται αλλού σαν πρωτότυπη έμπνευση.
Γιατί ξέρετε κάτι; Στη γαστρονομία δεν μετράει μόνο τι σερβίρεις στο πιάτο. Μετράει και πώς φέρεσαι στους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από την κουζίνα. Μετράει ο σεβασμός, η αναγνώριση, η ηθική.
- Και τότε γεννιέται το ερώτημα: Τι να τα κάνεις τα βραβεία όταν η επίγευση που αφήνεις δεν θυμίζει fine dining αλλά πρόχειρο street food; Τι να τα κάνεις τα αστέρια όταν κάποιοι σε κατηγορούν ότι ψάχνεις συντομεύσεις αντί για δημιουργία; Τι να τα κάνεις τα Michelin όταν η συμπεριφορά περιγράφεται σαν αντιγραφή εργασίας συμμαθητή λίγο πριν χτυπήσει το κουδούνι;
Τα όσα αναφέρονται στην ανάρτηση έχουν βάση και αποδείξεις. Και όπως καταλαβαίνετε το πρόβλημα δεν είναι γαστρονομικό. Είναι θέμα χαρακτήρα. Και δυστυχώς αυτό δεν διορθώνεται με degustation menu, ούτε με βραβεία στον τοίχο. Γιατί στο τέλος ο κόσμος δεν θυμάται μόνο τη γεύση. Θυμάται και τον άνθρωπο που τη σέρβιρε.
