Νέα δεδομένα στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ δημιουργεί η πρόσφατη δήλωση του Νίκου Παππά για συγκρότηση συλλογικής ηγεσίας ενόψει των εθνικών εκλογών.
Και μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί. Η πρόταση έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία το κόμμα αναζητά κατεύθυνση, καθαρό πολιτικό μήνυμα και, κυρίως, τρόπο να συσπειρώσει δυνάμεις που σήμερα κινούνται σε διαφορετικές γραμμές.
Η συλλογική ηγεσία παρουσιάζεται ως εργαλείο συντονισμού της πολιτικής και οργανωτικής προετοιμασίας.
Στην πραγματικότητα, όμως, αποτελεί ένα δύσκολο τεστ ενότητας.
Το ερώτημα είναι απλό: μπορούν τα κορυφαία στελέχη να αφήσουν στην άκρη προσωπικές στρατηγικές και εσωκομματικές κόντρες; Γιατί οι πολίτες δεν περιμένουν ακόμη έναν γύρο αντιπαραθέσεων.
Περιμένουν συγκεκριμένες προτάσεις, σοβαρή αντιπολίτευση και πρόσωπα που μπορούν να συνεργαστούν.
Η επόμενη εκλογική μάχη δεν θα κριθεί μόνο στις κάλπες. Θα κριθεί πολύ νωρίτερα, από την εικόνα που θα παρουσιάσει ο ΣΥΡΙΖΑ στην κοινωνία.
Εάν η συλλογικότητα λειτουργήσει πραγματικά, μπορεί να αποτελέσει μια νέα αρχή. Εάν περιοριστεί σε ισορροπίες και μοίρασμα ρόλων, το εγχείρημα κινδυνεύει να καταρρεύσει πριν καν ξεκινήσει. Τώρα απαιτούνται αποφάσεις, κοινή γραμμή και πειστική παρουσία.
Ο χρόνος πιέζει και τα περιθώρια για νέα λάθη είναι ελάχιστα.
