Δεν έχει τελειώσει καν η σεζόν και όμως… το μεγάλο ντέρμπι έχει ήδη ξεκινήσει. Όχι με σέντρα. Με φακέλους, συμβάσεις και κινήσεις κάτω από το τραπέζι. Στο επίκεντρο; Το ΟΑΚΑ. Από τη μία ο Γιάννης Αλαφούζος. Σταθερός, κάθετος, με τη σύμβαση της «αποκλειστικής χρήσης» στο χέρι. Ο Παναθηναϊκός έχει επενδύσει, έχει ρίξει χρήμα, έχει κρατήσει το γήπεδο ζωντανό. Και τώρα δεν θέλει να ανοίξει την πόρτα σε κανέναν. Ούτε… κατά διάνοια.
- Απέναντι; Ο Βαγγέλης Μαρινάκης. Και εδώ δεν μιλάμε απλά για μια ανάγκη. Μιλάμε για όραμα. Το Στάδιο Καραϊσκάκης δεν είναι απλά έδρα. Είναι project. Ένα μεγάλο σχέδιο που περιλαμβάνει αύξηση χωρητικότητας κατά περίπου 17.000 θέσεις, αναβάθμιση εγκαταστάσεων και –κυρίως– πλήρη εκμετάλλευση του γηπέδου σε επίπεδο εμπειρίας και εσόδων. VIP, σουίτες, εμπορικές χρήσεις. Ένα σύγχρονο «εργοστάσιο» ποδοσφαίρου. Ο Ολυμπιακός θέλει να κάνει το Καραϊσκάκη όχι απλά μεγαλύτερο. Αλλά πιο ισχυρό. Πιο επικερδές. Πιο ευρωπαϊκό. Για να γίνει όμως αυτό… πρέπει να κλείσει.
Και εκεί αρχίζει το πρόβλημα. Γιατί ο Ολυμπιακός πρέπει να βρει σπίτι. Και στην Αττική υπάρχει μόνο ένα που να «χωράει» το μέγεθός του: το ΟΑΚΑ. Και εκεί συγκρούονται οι δύο κόσμοι. Ο Αλαφούζος λέει «όχι» επικαλούμενος τη σύμβαση.
Ο Μαρινάκης απαντά με νομικά επιχειρήματα: δεν υπάρχει απόλυτη αποκλειστικότητα, δεν υπάρχει δικαστική κατοχύρωση, υπάρχει περιθώριο συνύπαρξης. Και κάπου εδώ… το παιχνίδι αλλάζει επίπεδο. Γιατί ο ένας προστατεύει αυτό που έχει. Ο άλλος χτίζει αυτό που θέλει να γίνει.
Και στην πραγματικότητα; Η μπάλα δεν είναι στο χορτάρι. Είναι στα δικαστήρια. Και εκεί… ο Μαρινάκης δείχνει να έχει σχέδιο. Και βάση.
