Έπαιξε… και έχασε. Και μάλιστα με θόρυβο. Γιατί όταν σου δίνεται μια ευκαιρία σε ένα κανάλι που άλλοι κάνουν χρόνια να πλησιάσουν, το λιγότερο που οφείλεις είναι να δείξεις σεβασμό. Όχι να το παίζεις σταρ χωρίς αντίκρισμα και —κυρίως— όχι να ανοίγεις το στόμα σου μετά και να πετάς λάσπη εκεί που μέχρι χθες έτρωγες ψωμί.
- Η συγκεκριμένη παρουσιάστρια, με εμπειρία που δεν γεμίζει ούτε τηλεοπτικό break, νόμιζε ότι κρατάει το μαχαίρι και το καρπούζι. Έκανε καπρίτσια, δεν άκουγε, δεν δούλεψε όσο έπρεπε και όταν ήρθε το πρόωρο “τέλος”… αντί για αυτοκριτική, επέλεξε τον εύκολο δρόμο. Γκρίνια, καρφιά και δηλητήριο.
Και το στόμα; Ανοίγει και βγαίνει μια τοξικότητα που θυμίζει βόθρο ξεχασμένο στον ήλιο. Λόγια σκοτεινά, γεμάτα κακία, για ανθρώπους που της έδωσαν βήμα. Λες και δεν καταλαβαίνει ότι στον χώρο αυτό όλα γράφονται… και κυρίως, δεν ξεχνιούνται.
- Μαθαίνω λοιπόν πως στο κανάλι της τα έχουν κρατήσει όλα. Ένα προς ένα. Και δεν είναι μόνο ότι δεν πρόκειται να την ξαναδούμε να περνά ούτε απ’ έξω… αλλά έχει πέσει και «μαύρο» στα έντυπα που ελέγχονται από τον ίδιο όμιλο. Κοινώς; Πόρτες κλειστές. Και ερμητικά.
Γιατί στην τηλεόραση —αγάπη μου— δεν αρκεί να φαίνεσαι. Πρέπει και να αξίζεις. Και κυρίως… να ξέρεις πότε να σωπαίνεις.
