Ο Φοίβος Δεληβοριάς ήταν ο πρώτος άνθρωπος που ανέβασε στη σκηνή τον Γιώργο Μαζωνάκη μετά την έξοδό του από το ψυχιατρείο. Μετά την περιπέτεια του τραγουδιστή και τον εγκλεισμό του στο Δρομοκαΐτειο, ο Φοίβος Δεληβοριάς άλλαξε την παράστασή του στο «Άλσος» και υποδέχτηκε στη σκηνή τον Γιώργο Μαζωνάκη, στην πρώτη του εμφάνιση μετά την περιπέτεια.
- «Όλες οι παραστάσεις μας γίνονται sold out, αλλά αυτή έγινε μέσα σε τρεις ώρες», είχε πει, καλωσορίζοντας τον Γιώργο στη σκηνή και εκφράζοντας τη χαρά του για την επιστροφή του.
Συγκλονισμένος από την απώλεια του φίλου του, τον αποχαιρετά με ένα βαθιά προσωπικό μήνυμα:
«Μου έφυγε η γη κάτω απ’ τα πόδια. Την αισθάνθηκα κανονικά να φεύγει. Πέρασε αρκετή ώρα μέχρι να σκεφτώ πως όσες φορές δουλέψαμε ή βρεθήκαμε παρέα, δεν υπήρχε καθόλου γη από κάτω μας . Ο Γιώργος δεν είχε καμιά σχέση με το έδαφος κι αυτό ήταν η πηγή του τεράστιου χαρίσματός του, το στοιχείο που τον κράτησε ως το τέλος μακριά από τη βαρεμάρα, την ηχητική ομοιομορφία, τη στιχουργική ρομποτική που έχει αντικαταστήσει το λαϊκό τραγούδι – πολύ πριν το AI. Λίγο πριν μπει στο στούντιο έλεγε μια μικρή, ολόδική του, προσευχή. Και ακόμα κι αν ένας στιχουργός δεν είχε καταφέρει να του δώσει κάτι σημαντικό, εκείνος του έδινε φτερά, το ανέβαζε κατευθείαν στο στερέωμα. Όποιος άνθρωπος είναι έτσι, βέβαια, είναι φυσικό να γεμίζει την πραγματικότητα με τρύπες, κάθε βήμα του να είναι δίπλα στο κενό, κάθε βόλτα του στο πάλκο να είναι ένα πιθανό γκρεμοτσάκισμα. Ο Γιώργος όμως την επιλογή του την είχε κάνει. Όχι μόνο θα μας έπαιρνε μαζί στην πτήση του, αλλά και θα την κερνούσε εξ ολοκλήρου ο ίδιος, αν ποτέ γινόταν πτώση. Δεν θα ανεχόταν λοιπόν ούτε μια μελούρα, ούτε ένα ψήγμα ηρωοποίησης, ούτε ένα εκ του ασφαλούς κατηγορώ για την “σκληρή και βρώμικη ζωή της νύχτας”. Κάθε άνθρωπος τάζει τη ζωή του κάπου. Ο Γιώργος το τάμα του το έκανε στη νύχτα. Και το έκανε με τόση αγάπη και τόση βαθιά ανάγκη, που θα μείνει για πάντα αναμμένο κεράκι στον μεγάλο, σκοτεινό ουρανό».
