Η κριτική είναι ίσως το πιο εύκολο «σπορ» της καθημερινότητας. Δεν κοστίζει τίποτα να σχολιάσεις, να ειρωνευτείς ή να μειώσεις κάποιον.
Το δύσκολο είναι να κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη. Και κάπου εκεί αρχίζει η πραγματική ιστορία.
Πολλές φορές οι πιο αυστηροί επικριτές δεν ενοχλούνται πραγματικά από αυτό που κάνεις. Ενοχλούνται επειδή τολμάς να κάνεις κάτι που εκείνοι δεν τόλμησαν ποτέ.
Η επιτυχία, η αυτοπεποίθηση ή ακόμη και η χαρά ενός ανθρώπου μπορεί να λειτουργήσουν σαν καθρέφτης για τις ανασφάλειες κάποιου άλλου.
Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου η ζήλεια, ο ανταγωνισμός ή οι προσωπικές απογοητεύσεις μεταμφιέζονται σε «καλοπροαίρετη άποψη».
Πίσω από ένα δηκτικό σχόλιο μπορεί να κρύβεται η ανάγκη για επιβεβαίωση ή η αδυναμία αποδοχής της προόδου των άλλων. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει ότι κάθε κριτική είναι άδικη.
Η δημιουργική κριτική βοηθά να εξελιχθείς. Η συνεχής απαξίωση, όμως, συνήθως λέει περισσότερα για εκείνον που τη διατυπώνει παρά για εκείνον που τη δέχεται.
Ίσως τελικά το μεγαλύτερο μάθημα είναι να ξεχωρίζεις τις φωνές που σε βοηθούν να γίνεις καλύτερος από εκείνες που απλώς προσπαθούν να σε κρατήσουν πίσω.
Γιατί, όσο πιο δυνατά μιλάει η κακία, τόσο πιο πιθανό είναι να κρύβει φόβο, ανασφάλεια και απωθημένα που δεν ειπώθηκαν ποτέ.
