Δεν ήταν μια απλή πτήση προς το Ισλαμαμπάντ. Ήταν μήνυμα. Η ιρανική αποστολή ταξίδεψε με το «Minab-168», κουβαλώντας μαζί της κάτι πολύ πιο βαρύ από μια διαπραγμάτευση: τη μνήμη. Κενές θέσεις, φωτογραφίες παιδιών, ματωμένες τσάντες. Εικόνες που δεν αφήνουν περιθώρια για παρερμηνείες.
- Ο Γκαλιμπάφ το είπε ξεκάθαρα: «Οι σύντροφοί μου σε αυτή την πτήση». Δεν είναι συμβολισμός για το θεαθήναι. Είναι πολιτικό μήνυμα πριν καν ξεκινήσει η κουβέντα. Το Ιράν θέλει να δείξει ότι δεν πάει στο τραπέζι «ουδέτερο». Πάει με φορτίο, πίεση και αφήγημα. Και αυτό αλλάζει το παιχνίδι.
Γιατί οι διαπραγματεύσεις δεν είναι μόνο αριθμοί και συμφωνίες. Είναι και εικόνες. Και αυτές οι εικόνες… γράφουν γραμμή. Το ερώτημα είναι αν θα φέρουν λύση. Ή αν θα σκληρύνουν ακόμη περισσότερο τις θέσεις.
