Πάλι το ίδιο έργο. «Δεν ήξερα», «αν το ήξερα δεν θα το έπαιζα», «ήταν άβολο». Και πάλι η ίδια απορία: ποιον κοροϊδεύεις; Δεν μιλάς κάθε πρωί με την αρχισυντάκτριά σου για τη σκαλέτα, πηγαίνοντας από τη Βουλιαγμένη στα Σπάτα; Δεν συμμετέχεις – έστω και σε ανοιχτή ακρόαση – στη σύσκεψη της επόμενης ημέρας;
- Ή ξαφνικά όλα λειτουργούν στον αυτόματο;
Η περίπτωση του Στράτου Τζώρτζογλου δεν ήταν απλά μια “άβολη στιγμή”. Ήταν καθαρή έκθεση. Ένας άνθρωπος που έχει μιλήσει δημόσια για την κατάθλιψη, για σκοτεινές φάσεις της ζωής του, για μάχες που έδωσε μόνος του… να μαθαίνει on air κάτι τόσο προσωπικό.
- Και το πλατό να το αντιμετωπίζει σαν «θέμα». Αυτό δεν είναι τηλεόραση. Είναι έλλειψη φίλτρου. Και μετά βγαίνεις και λες «δεν ήξερα». Όταν όμως αυτό γίνεται ξανά και ξανά, δεν είναι ατύχημα. Είναι μοτίβο. Ένα βολικό modus operandi: «δεν φταίω εγώ – φταίνε οι άλλοι».
Μόνο που εδώ δεν μιλάμε για μια τυχαία εκπομπή. Μιλάμε για το “Πρωινό”. Και έχει πρόσωπο. Και ευθύνη. Και αυτή δεν μετακυλίεται.
