Δεν είναι η πρώτη φορά που το όνομα της Όλγα Κεφαλογιάννη μπαίνει στο επίκεντρο. Αυτή τη φορά όμως, δεν μιλάμε απλώς για πολιτική.
Μιλάμε για μια υπόθεση που ακουμπά επικίνδυνα τα όρια μεταξύ προσωπικού και δημόσιου ρόλου. Η ιστορία με τη «φωτογραφική» ρύθμιση πήγε να ανοίξει σοβαρή πληγή.
Και μπορεί να ξεχάστηκε γρήγορα — όπως γίνεται συχνά — αλλά δεν εξαφανίστηκε. Γιατί ήρθε το επόμενο επεισόδιο. Η απουσία της από το δικαστήριο για την επιμέλεια των παιδιών της, λόγω υπουργικού συμβουλίου, δεν πέρασε απαρατήρητη.
- Όπως δεν περνά και η πληροφορία ότι ζητήθηκε να καταθέσουν… τετράχρονα παιδιά. Μια εικόνα που προκαλεί περισσότερο αμηχανία παρά κατανόηση. Την ίδια ώρα, ο Μίνως Μάτσας ανεβάζει τους τόνους, μιλώντας —μέσω νομικών— για μια καθημερινότητα που περιλαμβάνει ακόμη και «αστυνομικούς-νταντάδες». Και κάπου εδώ, το θέμα παύει να είναι οικογενειακό.
Γίνεται πολιτικό. Γιατί όσο κι αν μια προσωπική κρίση δικαιολογεί θολές αποφάσεις, μια υπουργός δεν είναι «μόνο άνθρωπος». Είναι και θεσμός. Και ο Κυριάκος Μητσοτάκης; Κάποια στιγμή θα πρέπει να αποφασίσει. Μέχρι πού αντέχει.
