Τα ταρώ μπορεί να μιλούν για έρωτα, αλλαγές, αποφάσεις και μεγάλες ανατροπές. Αν το καλοσκεφτείς, όμως, πολλές από τις κάρτες τους περιγράφουν καταστάσεις που έχουμε ζήσει όλοι.
- Γιατί μπορεί να μην ξέρουμε τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, ξέρουμε όμως πολύ καλά πώς είναι να παίρνεις μια απόφαση στις 2 το πρωί και να την αμφισβητείς στις 9 το πρωί.
Από τις νέες αρχές μέχρι εκείνες τις στιγμές που θέλουμε απλώς να κλειδώσουμε την πόρτα, να βάλουμε το κινητό στο αθόρυβο και να μην μιλήσουμε σε κανέναν, αυτές είναι πέντε κάρτες ταρώ που θα μπορούσαν κάλλιστα να έχουν εμπνευστεί από την καθημερινότητά μας.
1. Ο Τρελός (The Fool) «Δεν ξέρω πού πάω, αλλά πάμε!»
Ο Τρελός συμβολίζει μια νέα αρχή, την απόφαση να κάνουμε ένα βήμα χωρίς να γνωρίζουμε ακριβώς πού θα μας οδηγήσει. Μπορεί να είναι μια μετακόμιση, μια αλλαγή δουλειάς ή ακόμη και το θάρρος να ανοίξουμε ξανά την καρδιά μας. Με άλλα λόγια, είναι εκείνη η στιγμή που λες «θα το κάνω και ό,τι γίνει» και πέντε λεπτά αργότερα αρχίζεις να σκέφτεσαι όλα τα πιθανά σενάρια καταστροφής. Νέα δουλειά; «Θα προσαρμοστώ». Μετακόμιση; «Θα τα βολέψω όλα». Νέος έρωτας; «Αυτή τη φορά θα είμαι χαλαρός/ή». Ναι, φυσικά. Μέχρι να δεις το πρώτο «διαβάστηκε» χωρίς απάντηση. Ο Τρελός είναι ουσιαστικά η κάρτα εκείνης της πλευράς μας που, παρά τον φόβο, αποφασίζει να κάνει το βήμα. Γιατί αν περιμέναμε να είμαστε απολύτως σίγουροι για όλα, μάλλον δεν θα ξεκινούσαμε ποτέ τίποτα.
2. Οι Εραστές (The Lovers) «Ωραία, τώρα αποφάσισε.»
Οι Εραστές συνδέονται φυσικά με τον έρωτα, όμως η συγκεκριμένη κάρτα αφορά και τις σημαντικές επιλογές. Εκείνες που μας κάνουν να αναρωτιόμαστε τι θέλουμε πραγματικά και ποια απόφαση ταιριάζει περισσότερο στις αξίες και στις ανάγκες μας. Και κάπου εδώ ξεκινά το γνωστό δράμα. Γιατί άλλο είναι να αποφασίσεις τι θα φας το βράδυ και άλλο να αποφασίσεις αν θα αλλάξεις δουλειά, αν θα μετακομίσεις, αν θα δώσεις μια δεύτερη ευκαιρία ή αν θα συνεχίσεις να κάνεις ότι «δεν σε νοιάζει». Οι Εραστές μας θυμίζουν πως κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσουμε να ρωτάμε τους πάντες τι θα έκαναν στη θέση μας και να ακούσουμε λίγο και τον εαυτό μας. Ναι, ακόμη κι αν αυτός ο εαυτός έχει αλλάξει γνώμη ήδη τρεις φορές από το πρωί.
3. Ο Πύργος (The Tower) «Είχα σχέδιο. Το σύμπαν είχε άλλο.»
Ο Πύργος είναι η κάρτα της ανατροπής. Εκείνη η στιγμή που κάτι αναπάντεχο έρχεται και κάνει τα σχέδιά μας να μοιάζουν σαν να τα έγραψαν με μολύβι και μετά κάποιος αποφάσισε να χρησιμοποιήσει γόμα. Ένα μήνυμα που δεν περιμέναμε. Μια αλλαγή στη δουλειά. Ένας χωρισμός. Μια είδηση που μας κάνει να πούμε «και τώρα τι κάνω;». Στην αρχή αισθανόμαστε ότι χάσαμε κάθε σταθερότητα. Και συνήθως έχουμε και το απαραίτητο μικρό δράμα: «Τέλος, καταστράφηκαν όλα». Μέχρι που περνάει ο καιρός και συνειδητοποιούμε ότι αυτό που γκρεμίστηκε ίσως χρειαζόταν να γκρεμιστεί. Βέβαια, τη στιγμή που πέφτει ο Πύργος δεν το λες και ιδιαίτερα εύκολα αυτό. Εκείνη την ώρα θέλεις απλώς να ξέρεις ποιος φταίει.
4. Ο Ερημίτης (The Hermit) «Δεν εξαφανίστηκα. Απλώς δεν θέλω να μιλήσω σε κανέναν.»
Ο Ερημίτης είναι η ανάγκη να κάνουμε ένα βήμα πίσω από τον θόρυβο της καθημερινότητας και τις γνώμες των άλλων. Να απομακρυνθούμε λίγο και να ακούσουμε τι πραγματικά θέλουμε εμείς. Και ας είμαστε ειλικρινείς: όλοι έχουμε περάσει τη φάση που θέλουμε να κλείσουμε το κινητό, να μην απαντήσουμε σε κανένα μήνυμα και να πούμε «θα τα πούμε κάποια στιγμή». Το «κάποια στιγμή» μπορεί να είναι αύριο. Μπορεί να είναι την άλλη εβδομάδα. Μπορεί να είναι όταν τελειώσει η κοινωνική μας μπαταρία. Ο Ερημίτης δεν σημαίνει απαραίτητα μοναξιά. Μπορεί να σημαίνει απλώς ότι χρειαζόμαστε λίγο χώρο για να καταλάβουμε τι συμβαίνει μέσα μας, χωρίς να ακούμε τη γνώμη της φίλης, του φίλου, της μαμάς, του συναδέλφου και εκείνου του ανθρώπου που «έχει περάσει ακριβώς το ίδιο». Γιατί μερικές φορές η απάντηση βρίσκεται εκεί που υπάρχει και η μεγαλύτερη ησυχία: μέσα μας.
5. Το Αστέρι (The Star) «Εντάξει, μπορεί τελικά να μην καταστράφηκαν όλα.»
Το Αστέρι φέρνει μαζί του την ελπίδα που επιστρέφει μετά από μια δύσκολη περίοδο. Είναι εκείνη η πρώτη ήρεμη στιγμή που μας κάνει να καταλάβουμε πως, σιγά σιγά, κάτι μέσα μας αρχίζει να θεραπεύεται. Δεν σημαίνει ότι ξαφνικά όλα έγιναν τέλεια. Απλώς μια μέρα ξυπνάς και συνειδητοποιείς ότι κάτι που σε πονούσε δεν σε πονάει πια με τον ίδιο τρόπο. Ότι μπορείς να γελάσεις ξανά. Να κάνεις σχέδια. Να κοιτάξεις μπροστά χωρίς να γυρίζεις συνεχώς πίσω. Και κάπως έτσι, μετά τον Τρελό, τους Εραστές, τον Πύργο και τον Ερημίτη, έρχεται το Αστέρι να μας θυμίσει κάτι πολύ απλό: ακόμη κι όταν μια περίοδος μοιάζει ατελείωτη, κάποια στιγμή αρχίζει να φαίνεται λίγο φως. Και τότε καταλαβαίνεις πως ίσως τελικά δεν χρειάζεται να έχεις όλες τις απαντήσεις. Αρκεί να συνεχίσεις να προχωράς.
