Η δήλωση του Παύλου Μαρινάκη για τον Αλέξη Τσίπρα δεν ήταν μια απλή πολιτική αιχμή. Ήταν μια ευθεία επίθεση με συμβολισμό, ειρωνεία και ξεκάθαρη στόχευση. Η σύγκριση με τον Κωνσταντάρα δεν έγινε τυχαία.
Είχε σκοπό να παρουσιάσει τον πρώην πρωθυπουργό ως έναν πολιτικό που κινείται περισσότερο με βάση την εικόνα και λιγότερο με βάση την ουσία.
Στο πολιτικό παρασκήνιο, τέτοιες ατάκες δεν λειτουργούν μόνο ως επικοινωνιακά πυροτεχνήματα. Διαμορφώνουν κλίμα.
Και στην περίπτωση αυτή, η κυβέρνηση επιχειρεί να χτίσει αφήγημα απέναντι στον Τσίπρα, σε μια περίοδο που κάθε του κίνηση παρακολουθείται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Η κριτική Μαρινάκη αγγίζει ένα ευρύτερο ζήτημα: κατά πόσο η πολιτική σήμερα παράγει πραγματικές θέσεις ή απλώς σκηνοθετημένες εμφανίσεις. Γιατί οι πολίτες δεν κουράστηκαν μόνο από τις αντιπαραθέσεις.
Κουράστηκαν κυρίως από την αίσθηση ότι πολλές φορές η πολιτική παίζεται σαν παράσταση.
Το ερώτημα είναι αν τέτοιες συγκρούσεις βοηθούν τον δημόσιο διάλογο ή απλώς τροφοδοτούν έναν νέο κύκλο πόλωσης. Το βέβαιο είναι ότι όσο πλησιάζουν οι επόμενες πολιτικές μάχες, οι προσωπικές αιχμές θα γίνονται όλο και πιο σκληρές.
