Η μάχη για τη δεύτερη θέση ανάμεσα στον Νίκο Ανδρουλάκη και τον Αλέξη Τσίπρα εξελίσσεται σε μια μονομαχία χωρίς παλμό, χωρίς ένταση και –κυρίως– χωρίς πραγματικό ακροατήριο. Μια σύγκρουση που αφορά περισσότερο τους ίδιους και λιγότερο την κοινωνία που υποτίθεται ότι θέλουν να εκπροσωπήσουν. Ο Ανδρουλάκης επιμένει σε μια στρατηγική «θεσμικότητας» και των χαμηλών τόνων.
- Θέλει να εμφανιστεί ως η σοβαρή, αξιόπιστη εναλλακτική. Στην πράξη όμως, αυτή η επιλογή μοιάζει να τον κρατά κολλημένο σε μια ζώνη πολιτικής ουδετερότητας. Δεν συγκρούεται, δεν εμπνέει, δεν δημιουργεί ρεύμα. Είναι σαν να κάνει μόνιμα ζέσταμα, χωρίς ποτέ να μπαίνει στο γήπεδο. Και το πιο κρίσιμο; Δεν δείχνει να έχει καθαρή εικόνα για το τι πραγματικά απασχολεί την κοινωνία σήμερα. Από την άλλη, ο Τσίπρας.
Ένας πολιτικός που έφτασε στην κορυφή, κυβέρνησε, δοκιμάστηκε σκληρά και τελικά δεν κατάφερε να πείσει ότι μπορεί να δώσει σταθερές λύσεις. Σήμερα επανέρχεται –άμεσα ή έμμεσα– με το αφήγημα της «ανασύνθεσης της κεντροαριστεράς», σαν να μην έχει μεσολαβήσει τίποτα. Όμως το πολιτικό του κεφάλαιο είναι φθαρμένο και η κοινωνία πολύ πιο απαιτητική.
Και οι δύο δείχνουν να κινούνται σε ένα παράλληλο σύμπαν. Εκεί όπου το βασικό διακύβευμα είναι η προσωπική πολιτική επιβίωση και η υστεροφημία τους. Όχι η ουσία. Την ίδια ώρα, η πραγματικότητα έξω πιέζει: ακρίβεια, καθημερινότητα, ανασφάλεια. Κι όμως, η «μάχη» τους δεν αγγίζει τίποτα από αυτά. Γιατί όταν δεν έχεις επαφή με την κοινωνία… η δεύτερη θέση δεν είναι στόχος. Είναι ταβάνι.
