Δεν άντεξα περισσότερο από 40 δευτερόλεπτα. Τόσο χρειάστηκε στο ζάπινγκ για να πέσω πάνω στη Γιάμαλη και να θυμηθώ γιατί συνήθως αλλάζω κανάλι πολύ γρηγορότερα. Για ακόμη μία φορά το ίδιο έργο. Μονόλογος, υψωμένο δαχτυλάκι, καταγγελτικός τόνος και η γνωστή εμμονή με τον όρο «γυναικοκτονία», έναν όρο που εξακολουθεί να μην υφίσταται ως ξεχωριστό αδίκημα στην ελληνική ποινική νομοθεσία. Αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες όταν ο στόχος είναι το πολιτικό αφήγημα και όχι η νομική ακρίβεια.
- Η εικόνα που εκπέμπει πλέον η παρουσιάστρια απέχει όλο και περισσότερο από εκείνη της δημοσιογράφου που ελέγχει την εξουσία και πλησιάζει επικίνδυνα σε κάτι που θυμίζει πολιτική εκπρόσωπο άλλης εποχής. Λίγο ΣΥΡΙΖΑ, λίγο Τσίπρας, λίγο ακτιβισμός και αρκετή τηλεοπτική βεβαιότητα.
Το ενδιαφέρον όμως βρίσκεται αλλού. Παρά την επικαιρότητα που τη βοήθησε, παρά τα θέματα που μονοπώλησαν τη δημόσια συζήτηση και παρά τη σχετική άνοδο σε σχέση με τα μονοψήφια ποσοστά της προηγούμενης εβδομάδας, η Γιάμαλη δεν κατάφερε να πλησιάσει τη Ναταλία Γερμανού.
- Η «ήρεμη δύναμη» του Σαββατοκύριακου άγγιξε το 16% και απέδειξε για ακόμη μία φορά ότι η τηλεόραση δεν κερδίζεται με φωνές, ιδεολογικά μανιφέστα και διδακτισμό.
Κερδίζεται με παρέα, εμπειρία και κυρίως με τηλεοπτικό ένστικτο. Και αυτό δεν διδάσκεται.
