Η υπόθεση του θανάτου του Γιώργου Μαζωνάκη, ανοίγει μια πολύ μεγαλύτερη συζήτηση. Όχι μόνο για το τι είναι ιατρική και τι ευεξία, αλλά κυρίως για το πού τελειώνει η συμπληρωματική πρακτική και πού αρχίζει η επικίνδυνη υπόσχεση θεραπείας.
Και εδώ χρειάζεται ξεκάθαρη κουβέντα:
- Βιοσυντονισμός και «κβαντική ιατρική»: οι διαγνωστικοί και θεραπευτικοί ισχυρισμοί που συνοδεύουν τέτοιες μεθόδους δεν έχουν αποκτήσει την απαιτούμενη κλινική τεκμηρίωση. Άλλο μια συσκευή ευεξίας και άλλο να παρουσιάζεται ως εργαλείο διάγνωσης ασθενειών.
- Ύπνωση: δεν μπαίνει στο ίδιο σακί. Η κλινική ύπνωση έχει μελετηθεί για συγκεκριμένες εφαρμογές και μπορεί να χρησιμοποιείται συμπληρωματικά σε ορισμένες περιπτώσεις. Δεν αποτελεί όμως γενικό «φάρμακο» για κάθε ασθένεια.
- Υδροθεραπεία παχέος εντέρου: το περίφημο detox και η «απομάκρυνση τοξινών» δεν έχουν την τεκμηρίωση που συχνά τους αποδίδεται, ενώ η πρακτική μπορεί να έχει και κινδύνους.
- «Καθαρισμός αύρας»: άλλο η χαλάρωση και η προσωπική πνευματική εμπειρία και άλλο η παρουσίαση μιας τέτοιας πρακτικής ως ιατρικής θεραπείας.
- Ψυχεδελικά και σαμανικές τελετές: η επιστημονική έρευνα εξετάζει ορισμένες ουσίες σε αυστηρά ελεγχόμενα πρωτόκολλα. Αυτό δεν σημαίνει ότι μια ανεξέλεγκτη τελετή αποτελεί θεραπεία.
Το μεγάλο θέμα είναι η μακροζωία. Εκεί πλέον υπάρχει ολόκληρη αγορά με υποσχέσεις, συσκευές, εξετάσεις, detox και «ενεργειακές» λύσεις.
Και κάπου εδώ χρειάζεται το αυτονόητο: ποιος παρέχει την υπηρεσία, τι άδεια έχει, τι ακριβώς κάνει και ποια από αυτά που υπόσχεται έχουν αποδειχθεί;
Γιατί άλλο wellness και άλλο ιατρική. Και αυτή η διαφορά μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική.
