Έχω γράψει πολλές φορές για τον «διάσημο» Μπάτλερ της ελληνικής τηλεόρασης. Έναν τύπο-κατασκεύασμα μιας εποχής που πίστεψε ότι με δήθεν στιλ και λίγη λάμψη από το Mad μπορείς να βαφτιστείς παρουσιαστής. Το αποτέλεσμα; Φούσκα. Και μάλιστα ξεφουσκωμένη εδώ και καιρό.
- Η δηθενιά στάζει από παντού. Καθωσπρεπισμός για βιτρίνα, κωλοτούμπες για επιβίωση και γλειψίματα για καρέκλα. Περιεχόμενο; Μηδέν.
Ούτε δημοσιογράφος έγινε ποτέ, ούτε παρουσιαστής πρώτης γραμμής. Ένας τηλεοπτικός κομπάρσος πολυτελείας, τρίτης-τέταρτης γραμμής, που απλώς έτυχε να βρίσκεται στο πλάνο. Και πλέον, ακόμα και στο «μεγάλο κανάλι», τον έχουν διαβάσει κανονικά.
- Και κάπου εκεί, δεν τον σώζει ούτε η πλάτη της Σκορδά. Γιατί όταν η εικόνα έχει φθαρεί, δεν τη γυαλίζει κανείς.
Το πιο εξοργιστικό; Το θράσος. Να επιτίθεσαι σε ένα νέο παιδί, έναν εργαζόμενο που προσπαθεί να σταθεί στα media, να τον λες «τσάτσο» και «πατάκι», επειδή έκανε μια αισθητική επιλογή.
- Εσύ; Που έχεις πειράξει το σώμα σου, έχεις παραδεχτεί την λιποαναρρόφηση και πουλάς φυσικότητα; Εκεί τελειώνει κάθε έννοια σοβαρότητας. Εσύ έχεις το δικαίωμα να πειράξεις κάτι πάνω σου και ο Μπουμπουλίνης όχι;
Ντροπή είναι λίγη λέξη. Είναι καθαρή υποκρισία.
- Η αλήθεια είναι απλή: το άγχος της κατηφόρας φαίνεται. Τα «ψωμιά» τελειώνουν, οι ισορροπίες αλλάζουν και ξαφνικά ψάχνεις καβγάδες για να μείνεις στην επικαιρότητα.
Μόνο που όταν τα βάζεις με ανθρώπους που είναι ήδη πιο μπροστά από σένα, το μόνο που καταφέρνεις είναι να εκτίθεσαι ακόμα περισσότερο.
Και αυτό δεν είναι comeback. Είναι κατρακύλα.
