Άκουσα με προσοχή την παρέμβαση του Φρέντη Μπελέρη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και οφείλω να πω πως έβαλε το δάχτυλο σε μια πληγή που πολλοί στις Βρυξέλλες προτιμούν να αγνοούν. Γιατί είναι εύκολο να μιλάς για πράσινη μετάβαση, βιωσιμότητα και προστασία των θαλασσών. Είναι πολύ πιο δύσκολο όμως να εξηγήσεις στον ψαρά της Καλύμνου, της Χίου, της Λήμνου ή της Κρήτης πώς θα συνεχίσει να βγαίνει για μεροκάματο με σκάφη δεκαετιών και εξοπλισμό που σε πολλές περιπτώσεις έχει ξεπεράσει τα όριά του.
- Η αλιεία δεν είναι απλώς ένας παραγωγικός κλάδος. Είναι κομμάτι της ελληνικής ταυτότητας, της οικονομίας των νησιών και της ζωής χιλιάδων οικογενειών που κρατούν ζωντανές παραδόσεις αιώνων. Κι όμως, τα τελευταία χρόνια οι επαγγελματίες αλιείς βλέπουν το κόστος να ανεβαίνει, τις υποχρεώσεις να πολλαπλασιάζονται και τις ενισχύσεις να μην ακολουθούν τις πραγματικές ανάγκες της αγοράς.
Ο Μπελέρης ζήτησε περισσότερους ευρωπαϊκούς πόρους για εκσυγχρονισμό του στόλου και ανανέωση εξοπλισμού. Και έχει δίκιο. Γιατί χωρίς επενδύσεις δεν υπάρχει ούτε ανταγωνιστικότητα ούτε περιβαλλοντική προστασία. Τα νέα σκάφη και οι σύγχρονες τεχνολογίες μειώνουν το ενεργειακό κόστος, περιορίζουν τις επιβαρύνσεις στο περιβάλλον και αυξάνουν την ασφάλεια των ίδιων των αλιέων.
Στην τελική, αν η Ευρώπη θέλει πραγματικά βιώσιμη αλιεία, πρέπει να βάλει το χέρι στην τσέπη. Οι ψαράδες δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν τα εργαλεία για να συνεχίσουν να δουλεύουν και να κρατούν ζωντανή μια δραστηριότητα που στηρίζει ολόκληρες τοπικές κοινωνίες. Αυτό είναι το πραγματικό στοίχημα.
