Υπάρχουν ηθοποιοί που απλώς υπηρετούν την τέχνη τους και υπάρχουν κι εκείνοι που τη ζουν, τη μετατρέπουν σε καθημερινότητα, σε τρόπο σκέψης, σε στάση ζωής. Ο Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Με μια διαδρομή που κινείται ανάμεσα στο θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, μιλά με την ίδια αφοπλιστική ειλικρίνεια για τις απαιτήσεις της δουλειάς, τις ωραίες και τις δύσκολες στιγμές, αλλά και τη βαθιά ανάγκη για δημιουργία που τον κρατά διαρκώς σε κίνηση.
Και πρόσφατα μπήκες και στο κομμάτι της σκηνοθεσίας του θεάτρου…
Είναι το ίδιο δημιουργικό με την υποκριτική, έχει έναν διαφορετικό τρόπο βέβαια δημιουργίας, γιατί δεν είσαι ακριβώς μέτοχος, δεν φέρεις εσύ την ιστορία, αλλά την καθοδηγείς. Εμένα αυτό που με γοητεύει περισσότερο, γιατί με αφορά και ως άνθρωπο αυτό το κομμάτι πάρα πολύ, είναι η διαχείριση του ανθρώπινου υλικού. Με αφορά δηλαδή πάρα πολύ το πώς ο κάθε ηθοποιός έχει τη δική του διαφορετική πορεία και διαφορετικό τρόπο να προσεγγίσει έναν ρόλο και να φέρει το αποτέλεσμα που μπορεί να του ζητήσεις.
«Έχω βιώσει κακοποιητική συμπεριφορά στο θέατρο»Έχουμε ακούσει για πολλές κακοποιητικές συμπεριφορές από σκηνοθέτες σε ηθοποιούς. Είναι κάτι που εσύ το έχεις βιώσει κάποια στιγμή;
Ναι, σε κάποιο βαθμό.
Πώς εκδηλώνονται συνήθως αυτά;
Είναι ένα είδος εξουσίας που φέρανε κυρίως μία πιο παλιά γενιά σκηνοθετών, οι οποίοι νομίζω ότι στην εποχή μας έχει αρχίσει να εξαλείφεται αυτό το πράγμα. Ή να έχει μειωθεί τουλάχιστον σε πάρα πολύ μικρό βαθμό. Είχανε μάθει ότι λίγο πρέπει να υπάρχει πόνος και να υποφέρεις στην πρόβα για να βγει το επιθυμητό αποτέλεσμα, ή πρέπει να υπάρχει βούρδουλας για να μάθει ο μαθητής. Υπήρχαν αυτοί οι τρόποι εκπαίδευσης. Τώρα έχουν ξεπεραστεί αυτά τα πράγματα. Νομίζω ότι υπάρχει και εξυγίανση γενικά στο επάγγελμα.
Εσένα σου έχει τύχει να βιώσεις μία συμπεριφορά κακή;
Ναι. Αλλά αυτό το γεγονός, αυτή η περίοδος ήταν για μένα τελικά μία ουσιαστική περίοδος για να μπορέσω εγώ να γίνω ένας αγωγός μιας πιο θετικής συνθήκης από την πλευρά του σκηνοθέτη πλέον. Το πιο σημαντικό, όπως και για πολλά άλλα πράγματα στη ζωή, δεν είναι η αντίδραση, αλλά η δράση. Δηλαδή, εγώ μπορεί να είμαι ένας άνθρωπος ο οποίος κατάφερε να βρει έναν τρόπο σωστής αντίδρασης απέναντι σε αυτή τη συμπεριφορά ή σε αυτή την κατάσταση σε μία πρόβα. Σε άλλους μπορεί να μην είναι εύκολο, ή να μην μπορούν να το διαχειριστούν και να λυγίσουν είτε ψυχολογικά για την περίοδο, είτε και για μια ζωή. Οπότε δεν νομίζω ότι κι εγώ πρέπει να μείνω στο κομμάτι ότι τα κατάφερα να βγω από αυτό, αλλά στο κομμάτι ότι δεν πρέπει να υπάρχει αυτή η δράση γενικότερα.
Ήταν συμπεριφορά λεκτικής βίας;
Ναι, δεν ήταν σωματικής, δηλαδή δεν ήρθα σε επαφή με ανθρώπους που μπορεί να έχουν κατηγορηθεί για κάτι τέτοιο. Αλλά στο κομμάτι ας πούμε της λεκτικής βίας ή της υποτίμησης, ναι, εκεί ήταν, σε αυτά τα πλαίσια.
