Προσπάθησα χθες να παρακολουθήσω τα πρωινάδικα και για λίγη ώρα ένιωσα ότι είχα γυρίσει πίσω στο 2000. Λες και ο χρόνος έχει σταματήσει. Ίδια πρόσωπα, ίδιες συνταγές, ίδιες κουβέντες. Άνθρωποι που έχουν άποψη για τα πάντα, αλλά όχι απαραίτητα γνώση για όσα σχολιάζουν. Πολύς θόρυβος, ελάχιστη ουσία.
- Η τηλεόραση μοιάζει να μην έχει καταλάβει ακόμη ότι ο κόσμος δεν ψάχνει πια την πληροφορία εκεί. Αντί να επενδύει στην παραγωγή περιεχομένου, επιμένει στην αναπαραγωγή. Αυτοαναφορικότητα, τηλεοπτικές κόντρες, σπόντες, προσωπικές εμμονές και μια ατελείωτη συζήτηση γύρω από τον εαυτό της. Το αποτέλεσμα; Ένα προϊόν που σε απωθεί αντί να σε κρατάει μπροστά στην οθόνη.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ο Μάνεσης κατάφερε ξανά να ξεχωρίσει. Με καλύτερη διαχείριση της επικαιρότητας και πιο καθαρή στόχευση πήρε την πρωτιά στο δυναμικό κοινό. Στο γενικό σύνολο βέβαια η ιστορία είναι διαφορετική, αφού ο Ευαγγελάτος συνεχίζει να «καταπίνει» τον ανταγωνισμό.
- Από την άλλη, η Χρηστίδου δείχνει να στηρίζεται υπερβολικά σε συγκεκριμένες θεματολογίες και πρόσωπα, ενώ η Καραβάτου εκπέμπει μια εικόνα που δεν πείθει ότι απολαμβάνει αυτό που κάνει. Όσο για ΣΚΑΪ και OPEN; Δύο εκπομπές σε λειτουργία φωτοτυπικού. Καμία έκπληξη, καμία φρέσκια ιδέα, καμία διάθεση ρήξης με το παρελθόν.
Κάπως έτσι εξηγούνται και τα νούμερα που θα δείτε παρακάτω. Γιατί η τηλεόραση που επαναλαμβάνει τον εαυτό της δύσκολα κερδίζει ένα κοινό που έχει προχωρήσει πολύ πιο μπροστά.
