Και κάπως έτσι δένει το γλυκό… γιατί στην τηλεόραση τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ούτε οι «επιτυχίες», ούτε οι συνεχόμενες δουλειές, ούτε –κυρίως– τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα. Συνεχίζοντας το χθεσινό ρεπορτάζ που σας έγραψα – που κάποιοι διάβασαν φανατικά, αν κρίνω απο τα νούμερα – έρχεται σήμερα να κουμπώσει μια λεπτομέρεια που εξηγεί πολλά. Και όταν λέω πολλά, εννοώ… σχεδόν τα πάντα.
- Ο Ανδρέας Γεωργίου λοιπόν –που κάθε χρόνο είναι μέσα στα πράγματα, λες και έχει συμβόλαιο με την… αιωνιότητα– δεν παίζει μόνο με το κομμάτι «έχω έτοιμο προϊόν». Παίζει και με κάτι ακόμα, πολύ πιο πεζό. Πολύ πιο… ελληνικό. Το κόστος. Γιατί όσο κι αν κάποιοι θέλουν να μιλάνε για «όραμα», «αισθητική» και «δραματουργία», τα κανάλια κοιτάνε πρώτα το ταμείο. Και εκεί, ο Γεωργίου φαίνεται να κάνει τη διαφορά. Ζητά λιγότερα. Πολύ λιγότερα από άλλους σκηνοθέτες και παραγωγούς που θεωρούν –ίσως δικαίως– ότι η υπογραφή τους κοστίζει.
Εδώ όμως μπαίνει το ερώτημα: Είναι στρατηγική ή ανάγκη;
- Γιατί όταν ρίχνεις την τιμή για να είσαι μέσα στο παιχνίδι, κερδίζεις δουλειές. Αλλά ταυτόχρονα δημιουργείς και ένα μοντέλο που τα κανάλια… εθίζονται. Και μετά; Μετά ψάχνουν όλους τους υπόλοιπους να δουλεύουν με τα ίδια – ή και λιγότερα. Και δεν είναι μόνο αυτό. Σύμφωνα με πληροφορίες, στη νέα δουλειά που ετοιμάζει για την επόμενη σεζόν –γιατί ναι, ήδη τρέχει το project– θα δούμε πάλι γνώριμα πρόσωπα. Την ίδια «κλίκα».
Τους ίδιους ανθρώπους. Και κάποιους… πολύ στενούς του συνεργάτες, που εμφανίζονται ξανά και ξανά, λες και υπάρχει casting αλλά δεν το ξέρουμε. Κλειστό club; Οικογένεια; Ή απλά… ασφαλής επιλογή για να μην ξεφεύγει τίποτα από τον έλεγχο; Το μόνο σίγουρο είναι ένα. Στην ελληνική τηλεόραση, όταν κάποιος είναι φθηνός, προβλέψιμος και έτοιμος, γίνεται… απαραίτητος μέ ημερομηνία λήξεως μιας και ξεφουσκώνει.
Και ο Γεωργίου, φαίνεται πως έχει καταλάβει καλύτερα από όλους το παιχνίδι. Οι υπόλοιποι; Απλά παρακολουθούν.
