Η μάχη για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ανάμεσα στη Ρένα Δούρου και τον Παύλο Πολάκη δεν θυμίζει μια φυσιολογική εσωκομματική διαδικασία.
Θυμίζει περισσότερο έναν αγώνα επιβίωσης για ένα κόμμα που βλέπει τη δύναμή του να εξανεμίζεται μέρα με τη μέρα.
Με μόλις 17 βουλευτές να απομένουν στην Κοινοβουλευτική Ομάδα και μόνο επτά να δίνουν το «παρών» στην τελευταία συνεδρίαση, το μήνυμα είναι εκκωφαντικό. Η εικόνα διάλυσης δεν κρύβεται πίσω από επικοινωνιακά τεχνάσματα.
Η οργισμένη αντίδραση του Σωκράτη Φάμελλου, που κάνει λόγο για «απαράδεκτη μεθόδευση» σχετικά με την επιστροφή του Παύλου Πολάκη, αποκαλύπτει ότι οι εσωτερικές πληγές όχι μόνο παραμένουν ανοιχτές αλλά βαθαίνουν.
Οι προσωπικές στρατηγικές μοιάζουν να υπερισχύουν της πολιτικής ουσίας, την ώρα που οι ψηφοφόροι παρακολουθούν με αυξανόμενη απογοήτευση. Το ζήτημα, όμως, ξεπερνά τα στενά κομματικά όρια.
Ένα κόμμα που φιλοδοξεί να διεκδικήσει ξανά πρωταγωνιστικό ρόλο οφείλει να εκπέμπει σταθερότητα, διαφάνεια και συνέπεια.
Όταν κυριαρχούν οι εσωτερικές συγκρούσεις και οι αλληλοκατηγορίες, πλήττεται η αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος συνολικά.
Η επερχόμενη εκλογή ηγεσίας ίσως αποτελέσει την τελευταία ευκαιρία για τον ΣΥΡΙΖΑ να αποδείξει ότι μπορεί να ανασυνταχθεί.
Διαφορετικά, η καθοδική πορεία του δύσκολα θα ανακοπεί και η απόσταση από την κοινωνία θα μεγαλώσει ακόμη περισσότερο.
