Τα γράφαμε από την πρώτη ημέρα και δυστυχώς τα νούμερα έρχονται να μας επιβεβαιώσουν. Το πρόβλημα της «Ώρας για Μουντιάλ» δεν είναι το ποδόσφαιρο. Είναι η τηλεόραση. Γιατί ποδόσφαιρο υπάρχει. Τηλεοπτικό προϊόν όμως δεν υπάρχει.
- Με εξαίρεση τον Ντέμη Νικολαΐδη, που διαθέτει εμπειρία, άποψη και μπορεί να σταθεί μπροστά από την κάμερα, η υπόλοιπη παρέα μοιάζει να έχει βγει από άλλη εποχή. Συζητήσεις χωρίς ρυθμό, αναλύσεις χωρίς εικόνα και μια συνολική αισθητική που θυμίζει αθλητική εκπομπή πριν από είκοσι χρόνια. Η “ώρα για Μουντιάλ” με τον άσχετο με το ποδόσφαιρο Περικλή Μακρή και τον Κουλουμπή -που μέχρι πρίν απο λίγο καιρό μόνταρε παιχνίδια στη Nova -είναι απλά… ΤΡΑΓΙΚΗ.
Και εδώ γεννιέται το εύλογο ερώτημα. Είναι δυνατόν η ΕΡΤ να διαθέτει σύγχρονα στούντιο, τεχνολογία τελευταίας γενιάς και σημαντικό προϋπολογισμό για τη διοργάνωση και να καταλήγει σε τέσσερις ανθρώπους που απλώς κάθονται και μιλούν; Στην εποχή του ΑΙ, των virtual γραφικών και των εντυπωσιακών διεθνών παραγωγών, η δημόσια τηλεόραση επιμένει στις κάρτες και στις κουραστικές συζητήσεις.
- Ακόμη και η εικόνα των συντελεστών δείχνει έλλειψη συνοχής. Άλλος με σακάκι, άλλος με μπλουζάκι, άλλος λες και μόλις γύρισε από παραλία. Μια προχειρότητα που περνάει στον τηλεθεατή.
Και ο τηλεθεατής απαντά με το τηλεκοντρόλ. Χθες η εκπομπή παρέλαβε σχεδόν 20% από τον αγώνα Βελγίου – Αιγύπτου και μέσα σε λίγα λεπτά βρέθηκε κοντά στο 10%. Αριθμοί που δείχνουν ξεκάθαρα ότι το κοινό δεν φεύγει από το ποδόσφαιρο. Φεύγει από την εκπομπή.
