Με αφορμή τη συμμετοχή σε νέα θεατρική παράσταση αυτή την περίοδο, ο Κώστας Μπερικόπουλος παραχώρησε συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης στο ένθετο Real life και τη δημοσιογράφο Κορύνα Μανταγαρη.
Μέσα σε όλα, μάλιστα, ο έμπειρος ηθοποιός έκανε μια αναδρομή στην πολυετή θεατρική του διαδρομή εξηγώντας πως σαν λιγοστές εξαιρέσεις έχει να θυμηθεί, αν και δεν το επιθυμεί, τις δύσκολες συνεργασίες.
Έπειτα από 41 χρόνια στο θέατρο και τις τόσο σημαντικές συνεργασίες που έχετε κάνει, ποιες ξεχωρίζετε;
Με το που τελείωσα τη σχολή, είχα την τύχη να συνεργαστώ με πολύ σημαντικούς ανθρώπους. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω εύκολα κάποιον, αλλά θα μοιραστώ μαζί σας στιγμές που ένιωσα ότι “προχώρησαν” τον Κώστα. Δεν έχω να θυμάμαι αρνητικά πράγματα από ανθρώπους.
Με ελάχιστες εξαιρέσεις, τις οποίες έχω θάψει πολύ βαθιά μέσα μου και δεν θέλω να τις ξεθάψω και είναι, άλλωστε, λιγότερες από τα δάχτυλα του ενός χεριού. Όλες οι υπόλοιπες συνεργασίες μου με πήγαν μπροστά μέσα από τη γνωριμία και την τριβή μαζί τους. Ένας σταθμός, όπου ένιωσα ότι εξελίχθηκα, ήταν όταν, ως νέος ηθοποιός, κατέβηκα από ΚΘΒΕ στην Αθήνα, για να πάω στο θέατρο “Εμπρός”.
Ήταν η πρώτη παραγωγή που έκανε ο Τάσος Μπαντής, τον “Σωσμένο”, με τον Δημήτρη Καταλειφό και τη Ράνια Οικονομίδου. Εκεί ένιωσα ότι κάτι συνέβη μέσα μου, σαν να προχώρησα ένα βήμα παραπέρα. Επίσης, πολύ μεγάλο σχολείο ήταν για εμένα τα χρόνια της συνεργασίας μου με την Ξένια Καλογεροπούλου, σε σκηνοθεσίες του Θωμά Μοσχόπουλο.
