Τον γνώρισα στην αρχή της καριέρας μου. Όταν τον είδα για πρώτη φορά στο Μαρούσι έξω από τις εγκαταστάσεις του Αντ1 στις αρχές της δεκαετίας του 90 μου φάνηκε τεράστιος. Τόσος ήταν ο σεβασμός που είχα και ο θαυμασμός που έτρεφα στο πρόσωπο του.
- Θυμάμαι αχνά τις κουβέντες του «Ρεπορτάζ Νάσο. Μόνο. Αθάνατο. Εμείς κάνουμε αθλητικό αλλά εσύ αφιέρωσε χρόνο στο ρεπορτάζ και την πληροφορία. Το έχεις αυτό. Αξιοποίησε το».
Δάσκαλε το ακολούθησα. Και είμαι ευγνώμων για εκείνες τις λίγες αλλά ουσιαστικές στιγμές των συζητήσεων μας. Δεν ξέρω αν με κάποιο μαγικό τρόπο με διαβάζεις αλλά να ξέρεις πως οι συμβουλές σου έπιασαν τόπο.
Σίγησε μια από τις πιο χαρακτηριστικές φωνές της ελληνικής αθλητικής δημοσιογραφίας. Ο Σταύρος Τσώχος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 89 ετών, αφήνοντας πίσω του μια μεγάλη διαδρομή γεμάτη ποδόσφαιρο, μικρόφωνα, εφημερίδες και ιστορίες που σημάδεψαν γενιές φιλάθλων.
Από τα γήπεδα της δεκαετίας του ’50 μέχρι τα τηλεοπτικά πλατό των μεγάλων αθλητικών μεταδόσεων, ο Τσώχος υπήρξε μια μορφή που συνδέθηκε όσο λίγοι με τον ελληνικό αθλητισμό. Ξεκίνησε ως ποδοσφαιριστής από την Υπεροχή Νεαπόλεως και το 1956 φόρεσε τη φανέλα του Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς, όπου αγωνίστηκε μέχρι το 1961. Ολοκλήρωσε την ποδοσφαιρική του πορεία στον Φωστήρας Καισαριανής, κουβαλώντας ήδη την αγάπη του για το ρεπορτάζ και τη δημοσιογραφία.
Η πένα του πέρασε από ιστορικές εφημερίδες όπως η «Ημέρα», η «Ακρόπολη», τα «Νέα» και το «Φως των Σπορ», ενώ η τηλεοπτική του παρουσία ξεκίνησε το 1968. Εργάστηκε στην Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση, στο MEGA Channel και στον ΑΝΤ1, μεταδίδοντας αγώνες και παρουσιάζοντας εκπομπές που έγραψαν ιστορία.
Για πολλούς ήταν κάτι περισσότερο από δημοσιογράφος. Ήταν η φωνή μιας άλλης εποχής. Μιας εποχής που το αθλητικό ρεπορτάζ είχε πάθος, γήπεδο και προσωπικότητα.
