Η απόφαση για την υπόθεση revenge porn της Ιωάννας Τούνη βγαίνει σήμερα στη Θεσσαλονίκη. Εννέα χρόνια μετά, μια γυναίκα που εκτέθηκε, στοχοποιήθηκε και άντεξε, περιμένει τη δικαίωση. Μέχρι εδώ, όλα σωστά. Από εκεί και πέρα όμως αρχίζει η υποκρισία. Γιατί η υπόθεση αυτή έγινε σημαία. Panels, έκτακτα, τίτλοι, «συγκίνηση». Και την ίδια ώρα; Δεκάδες – εκατοντάδες – παρόμοιες υποθέσεις σαπίζουν στη σιωπή. Ανήλικα παιδιά διασύρονται, ζωές διαλύονται, και δεν ανοίγει ρουθούνι. Δεν έχει κάμερα, δεν έχει views, δεν έχει «όνομα».
- Ας μην κοροϊδευόμαστε. Αν η Ιωάννα Τούνη δεν ήταν influencer, το θέμα δεν θα είχε πάρει ούτε το 1/10 της προβολής. Τόσο απλά. Και τόσο κυνικά. Και εδώ είναι η ευθύνη των ΜΜΕ. Όχι θεωρητική – πραγματική.
Επιλέγουμε τι θα δείξουμε και τι θα θάψουμε. Και πολύ συχνά, το κριτήριο δεν είναι η αλήθεια, αλλά η τηλεθέαση και τα clicks. Η Τούνη είναι θύμα. Αλλά δεν είναι το «μοναδικό» θύμα. Και όσο συνεχίζουμε να λειτουργούμε έτσι, απλά ανακυκλώνουμε το πρόβλημα. Ίσως τελικά το μεγαλύτερο ζήτημα δεν είναι μόνο το έγκλημα. Είναι το ποιοι το φωτίζουν… και ποιοι το αφήνουν στο σκοτάδι.
