Η πρόσφατη τοποθέτηση του υπουργού Υγείας στην Κόρινθο άνοιξε ξανά μια συζήτηση που δεν θα έπρεπε ποτέ να είχε κλείσει. Το Εθνικό Σύστημα Υγείας δεν είναι τα κτήρια, οι ανακαινίσεις και ο σύγχρονος εξοπλισμός.
Όλα αυτά έχουν αξία, όμως από μόνα τους δεν σώζουν ζωές. Τη διαφορά την κάνουν οι άνθρωποι. Οι γιατροί, οι νοσηλευτές, οι διασώστες, οι διοικητικοί και όλοι όσοι βρίσκονται καθημερινά στην πρώτη γραμμή, συχνά κάτω από εξαντλητικές συνθήκες.
Η πανδημία το απέδειξε με τον πιο σκληρό τρόπο, αλλά η πραγματικότητα δεν άλλαξε ούτε μετά.
Το ΕΣΥ συνεχίζει να στηρίζεται στην αυταπάρνηση και τον επαγγελματισμό χιλιάδων εργαζομένων που υπερβαίνουν τα όριά τους για να εξυπηρετήσουν τον πολίτη.
Αυτή η προσφορά δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη.
Η κοινωνία οφείλει να αναγνωρίσει έμπρακτα τη συμβολή τους, όχι μόνο με λόγια, αλλά με καλύτερες συνθήκες εργασίας, ενίσχυση του προσωπικού και σεβασμό στην καθημερινή τους προσπάθεια.
Ένα ισχυρό και βιώσιμο ΕΣΥ χτίζεται πάνω στην εμπιστοσύνη, την επιστημονική γνώση και, πάνω απ’ όλα, στην ανθρωπιά όσων φορούν τη λευκή μπλούζα.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, ο ασθενής δεν θυμάται μόνο το μηχάνημα που τον εξέτασε.
Θυμάται το βλέμμα, τη φροντίδα, τον λόγο και το χέρι που τον κράτησε όταν το είχε περισσότερο ανάγκη. Εκεί βρίσκεται η πραγματική δύναμη του ΕΣΥ.
