Τα έχουμε γράψει και ξαναγράψει. Οι συγκεκριμένες εκπομπές πέρασαν φέτος από το γυαλί… και ήταν σαν να μην πέρασαν ποτέ. Προγράμματα που βαφτίστηκαν «ευκαιρίες», αλλά αποδείχθηκαν χαμένες ώρες. Γιατί η τηλεόραση δεν συγχωρεί. Σε δοκιμάζει, σε ζυγίζει και στο τέλος σε πετάει εκτός αν δεν έχεις κάτι να πεις.
- Και όχι… δεν αρκεί μια ωραία εικόνα. Δεν είναι το eyeliner, το styling και το χαμόγελο που κρατάνε τον τηλεθεατή. Είναι η ουσία. Η δουλειά. Το περιεχόμενο. Η προσωπικότητα που χτίζεται με κόπο και όχι με φίλτρα. Γιατί ο κόσμος πλέον καταλαβαίνει. Βαριέται εύκολα. Και αλλάζει κανάλι ακόμα πιο εύκολα.
Αναρωτιέμαι αν κάποιοι από αυτούς που γράφουν 0 και 1% τηλεθέαση μπήκαν ποτέ στη διαδικασία να κάνουν μια απλή ερώτηση στον εαυτό τους: «Γιατί να με δουν;». Δύσκολο. Γιατί η αυτοκριτική θέλει κότσια. Και αυτά δεν αγοράζονται, ούτε βάφονται. Έτσι, όσο τους κρατούν στον αέρα, απλώς συντηρούν μια ψευδαίσθηση. Τρέφουν το «ψώνιο» τους, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι το κοινό έχει ήδη φύγει. Και τότε το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς κακό. Είναι ανύπαρκτο.
Και η τηλεόραση, στο τέλος, κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα. Κλείνει τον διακόπτη.
