Δεν έκρυψε την συγκίνησή της η Κωνσταντίνα Μπεκιάρη όταν είδε χθες τον γιο της στη σχολική παράσταση. Ο 13χρονος γιος της που απέκτησε με τον Βασίλη Μπισμπίκη ανέβηκε στην σκηνή, είπε το ποίημα του και την «τσάκισε». Η περήφανη μάνα έγραψε ένα μεγάλο κείμενο κάτω από την φωτογραφία τους εκφράζοντας όλα όσα νιώθει βλέποντας το παιδί της…
“Σήμερα πήγα στη σχολική παράσταση του παιδιού μου. Και έκλαιγα. Από την αρχή μέχρι το τέλος. Και ακόμα κλαίω, σαν κάτι μέσα μου να άνοιξε και να μην θέλει να κλείσει. Γιατί πάνω στη σκηνή δεν έβλεπα απλώς ένα παιδί. Έβλεπα ένα αγόρι να στέκεται αγέρωχο, με μια δύναμη που δεν κάνει θόρυβο αλλά σε διαπερνά. Ένα αγόρι ευαίσθητο, ανοιχτό, γεμάτο αγάπη. Ένα αγόρι που δεν ζητά να ξεχωρίσει, κι όμως ξεχωρίζει. Που ανήκει βαθιά και αληθινά στους ανθρώπους γύρω του. Στους συμμαθητές του, στους δασκάλους του, σε έναν κόσμο που ήδη τον χωρά και τον αγαπά. Και εγώ τον κοιτούσα… και κάπου εκεί χάθηκα. Δεν θα το ονομάσω περηφάνια. Γιατί η περηφάνια συχνά κουβαλά τα δικά μας ανεκπλήρωτα όνειρα, εκείνα που δεν ζήσαμε και σχεδόν αθόρυβα, τα αφήνουμε να ακουμπήσουν πάνω στα παιδιά μας. Σήμερα, σε μια μέρα αφιερωμένη σε ήρωες, δεν στάθηκα σε κανένα δικό μου μέτρο. Στάθηκα μπροστά στον ήρωά μου. Στάθηκα για λίγο στην άκρη και τον είδα. Όχι όπως τον φαντάστηκα. Όχι όπως θα ήθελα να γίνει. Αλλά όπως είναι. Και αυτό που είδα… με λύγισε. Έναν άνθρωπο που γεννιέται μπροστά στα μάτια μου. Που ανοίγεται στον κόσμο χωρίς φόβο. Που δεν μου ανήκει. Που δεν μου χρωστά να γίνει τίποτα άλλο πέρα από αυτό που είναι. Και κάπου εκεί, μετά την παράσταση, ήρθαν τα λόγια των καθηγητριών του. Λόγια βαθιά, αληθινά, συγκλονιστικά. Λόγια που θα μείνουν και μάλλον, θα με κάνουν να δακρύζω για πολύ καιρό ακόμα. Τους ευχαριστώ από καρδιάς. Και ίσως αυτή να είναι από τις πιο βαθιά ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μου, όχι γιατί «έγινε κάτι μεγάλο», αλλά γιατί, για μια στιγμή, είδα καθαρά ποιος είναι. Και ένιωσα ότι αυτό αρκεί.”
