Η κίνηση της Άννα Βίσση να ζητήσει τη λύση του συμβολαίου της με την Panic Records και να στήσει εταιρία στα 70 της με την νεόκοπη Δημητρούλα… δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία για όσους γνωρίζουν το παρασκήνιο. Το αίτημα έγινε δεκτό και η βασική συνεργασία ολοκληρώθηκε, όμως το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται εκεί.
- Βρίσκεται στον τρόπο που διαχειρίστηκε την κατάσταση ο Γιώργος Αρσενάκος. Παρότι γνώριζε ότι η Βίσση αποχωρεί ουσιαστικά από το καλλιτεχνικό roster της εταιρείας, επέλεξε να κρατήσει χαμηλούς τόνους και να τοποθετηθεί δημόσια με διπλωματία. Και όχι μόνο αυτό.
Φρόντισε να “κλειδώσει” μια νέα συμφωνία που αφορά αποκλειστικά τη διανομή των τραγουδιών της για τα επόμενα δύο χρόνια. Με απλά λόγια; Η Panic δεν έχει πλέον την καλλιτεχνική διαχείριση της Βίσση, αλλά συνεχίζει να κεφαλαιοποιεί εμπορικά το όνομά της.
Σε μια αγορά που αλλάζει, αυτή η κίνηση δείχνει στρατηγική σκέψη. Περιορισμός ρίσκου, διατήρηση εσόδων και διαχείριση εικόνας. Κάποιοι βλέπουν μια αποχώρηση. Άλλοι βλέπουν ένα καλοστημένο deal. Και η αλήθεια είναι κάπου στη μέση — με ξεκάθαρο επιχειρηματικό αποτύπωμα.
